و داشتم فکر می‌کردم به اینکه چرا نمیشه

چرا همه چی سخت میشه وقتی پای تو میاد وسط؟

چرا نمیتونم فکر کنم توام یکی مثل همه‌ای

توام یه سایه ای، یه خیال

چایی سرد شد

غروب، چسب زخم، پرونده، عکسای مختلف، آدامس نعنایی، عجله، دفترچه‌ی آبی، "از این به بعد شعر هاتو اینجا بنویس"، یادته؟

سویشرت سرمه‌ای، نور ماه، باد بهاری، تموم کردن کتاب، لبخند مامان، عطر آشنا، "برات نامه نوشتم"، یادمه.

چقدر حرف زدن سخته

کم میارم

کاش بودی

یاد یکی از پادکست های آریانفر افتادم

"دارم فکر که بوی عطرش چقدر روی این ژاکت رنگی لعنتی می‌مونه؟ یعنی چقدر میتونم گرمای بغلشو با این ژاکت کوفتی حس کنم. دیوونه‌م؟ نه نیستم فقط، چهار صبحه، اون خوابه، و این منم که دارم چرت و پرت میگم و با این تپش قلب کوفتی سر میکنم و مشت مشت قرص میخورم تا شایدم خوابم ببره‌. یا یادم بره رفتنشو"