کاش بودی

یاد یکی از پادکست های آریانفر افتادم

"دارم فکر که بوی عطرش چقدر روی این ژاکت رنگی لعنتی می‌مونه؟ یعنی چقدر میتونم گرمای بغلشو با این ژاکت کوفتی حس کنم. دیوونه‌م؟ نه نیستم فقط، چهار صبحه، اون خوابه، و این منم که دارم چرت و پرت میگم و با این تپش قلب کوفتی سر میکنم و مشت مشت قرص میخورم تا شایدم خوابم ببره‌. یا یادم بره رفتنشو"

تا ابد قراره با دیدن رنگ نارنجی یادت بیوفتم

نشد بهت بگم خیلی چیزا رو

سر و صدا بود ولی فقط صدای تو رو می‌شنیدم.

من نمی‌خواستم اینطوری بشه دختر.

به اندازه‌ی کافی خوب نیستم. می‌دونم