ببخشید، منظورم این نبود. نمی‌خواستم بین‌تون همه چیز خراب بشه.

چشم هایی که بلده بخنده، حیفه توی غم خودش غرق بشه.

تهش که چی واقعا؟

هر نوتیفی که میومد فکر میکردم از اونه و خوشحال میشدم که بالاخره پیداش شد ولی به محض باز کردن موبایل میدیدم نوتیف از اون نیست؛ با کلافگی تماام نوتیفو پاک میکردم و میرفتم پی وی شو چک میکردم میدیدم نه خیرر بازم خبری نیست.. تمام پیامایی که بهم دادنو بی جواب گذاشتم و فقطو فقطو فقط منتظر نوتیف اونیم که نیست؛ منتظر تماس اونیم که بی خبرم گذاشته ازخودش ..

همیشه دوست یکی واقعی باهام حرف بزنه، حرفاش و امیداش واهی نباشه. واقعی باشه.

هیچکس واقعی نبوده تاحالا.

همیشه بابت حرفای ناراحت کننده‌ای که از بقیه شنیدم، من معذرت خواهی کردم.

پس کی میخوای بهم بگی؟

آسمون مال ما بود یادته؟