وای وای آگاتا حق... هزار بار دوربین گوشیم رو مخم رفت😂😭 جدی تاحالا به عوض کردنش اینقدر جدی فکر نکرده بودم
اینکه، هیچ دوربینی به اندازهی چشمامون با کیفیت نیست و چیزها رو قشنگ نمیبینه...
و خب، دیگه تصمیم گرفتم هروقت چیز قشنگی میبینم بیشترِ وقتی که برای دیدنش دارم رو صرف نگاه کردن بهش کنم، نه عکس گرفتن ازش. چون خب...دوربین گوشیم حتی اگر بالاترین مدل هم بود بازم نمیتونست حق مطلب رو ادا کنه...
انقد خودم نگاهش میکنم تا عکسش تو ذهنم ثبت شه، نه تو پوشهی دوربین گوشیم.
شاید کلمههای توصیفیِ توی ذهنم بهتر بتونن حق مطلبو ادا کنن تا دوربین گوشیم.
گرچه که حافظهی نابودم متاسفانه کفاف ثبت تمام این صحنههای قشنگ و یادآوریشونو نمیده.😔😂
برای همینم یه عکس میگیرم فقط برای ثبت خاطره. که بعد که دیدمش اون لحظه و اون صحنه و اون منظره یادم بیوفته و تصویری که توی ذهنم ثبت کردم دوباره یادم بیاد. همین.
"𝘔𝘪𝘯𝘥'𝘴 𝘙𝘦𝘧𝘭𝘦𝘤𝘵𝘪𝘰𝘯"
گرچه که حافظهی نابودم متاسفانه کفاف ثبت تمام این صحنههای قشنگ و یادآوریشونو نمیده.😔😂 برای همینم یه
این بهترین راهه. و باهات موافقم. من همیشه معتقد بودم بهتره وقتی جایی هستم در لحظه ازش لذت ببرم به جای اینکه دست به دوربین باشم. ولی وقتی دیدم از خیلی از خاطره های خوبم حتی یدونه عکسم ندارم، تصمیم گرفتم یذره به عکس گرفتن هم فکر کنم.
بچهها من انقد این بازیه رو بازی میکردممممممممم
انقدددددد😭
بعد اینطوری بود که تو فامیل هیچکی اندازه من تو این رکورد نداشت. نصف بازیکنا رو باز کرده بودم، هر دوری که میرفتم دو سه تا از همین جعبهها گیرم میومد😂 ریچ بودم برا خودم🤣
وای خیلی خوب بود یادش بخیر. اون موقعا چه چیزایی برا خودم تو چنته داشتم🤣😭