وحشی بافقی: مگر دشمن کند این‌ها که من با جانِ خود کردم؟

واقعا عباس معروفی به چه درجه‌ی والایی از شعور رسیده بود که گفت: ‌ازخواب خسته‌ام به چیزی بیشتر از خواب نیاز دارم چیزی شبیه بیهوشی، برای زمان طولانی شاید هم از بیداری خسته‌ام از این که بخوابم و تهش بیداری باشد کاش می‌شد سه سال یا شش سال یا نُه سال خوابید و بعد بیدار شد نشد هم، نشد...

آدمی که ازت ناراحته و میاد باهات درمیون میذاره از نظر عقلی ده سال از اونی که رفتارشو باهات عوض میکنه و هیچی نمیگه جلوتره

برای نگه داشتن کسی تو زندگیم نجنگیدم، فقط برای خوشحالیش جنگیدم. کسی که لایقش باشه خودش موندنو یاد میگیره...

کاش میشد همه رو نگه داشت ولی آدم با خودش میگه هیچکی موندنی نیستن چه ابدیش چه موقتش چونکه قانون طبیعت اینه باید برن موندن برای یک نفر!-

‏گذشتن که آره، همه چی میگذره، ولی مهم اون آدمیه که تو این پروسه‌ گذشتن نابود میشه و کسی متوجه نمیشه.

مگه چنتا از من هست که اینجوری ذوقمو کور می‌کنی؟

‏من یه تایمی فکر می‌کردم دیگه از این بدتر نمیشه.

این روزا نه دلم می‌خواد کار کنم نه دوست دارم بیکار باشم، نه دلم می‌خواد برم خونه نه دوست دارم تو خیابون باشم. شبا نه دلم می‌خواد بخوابم نه بیدار بمونم، نه دوست دارم تنها باشم نه میلی به کسی دارم، و در "نمی‌دونم چمه ترین" حالتم

‏از چک کردن گوشیم برای پیام‌هایی که هیچوقت دریافت نمی‌کنم، خستم.

_