باد نوروزی همی در بوستان بت گر شود
تا ز صنعش هر درختی لعبتی دیگر شود
در این بهار دل انگیز ؛ مزرع سینه اتان از سبزه ی محبت ؛ سبز و خرم باد
یادت همه ی روز خوشتر از عید کاین منشا شادی جهان اسـت
در این بهار سبز و روح بخش، امیداست:
نظر مهر ربوبیت در دل تان بر دوام
بر بساط عافیت آرام
کارهایتان بر نظام
دولتتان تمام
و روز و نوروزتان فرخنده در ایام باشد.
سبزترین و دلنوازترین تبریکات خودرا تقدیم حضورتان می نمایم.
دل تان درنظر حق شادان و جانتان بـه مهر ازل، نازان باد.
واضح تر بگم سال نوی شما مبارک سال خوب و پر برکتی داشته باشین انشاالله
🙂🖤
ونگوگ تو نامهای به برادرش مینویسه:
با من طوری رفتار کردند، که انگار قلب ندارم...!
و اگر کسی را دوست دارید،
تاریکی او را نیز دوست داشته باشید،
نه فقط نور او را...
همهی آدما یه نیمهی تاریک دارن یه نیمهی روشن.
این چیزییه که ما در کسی که دوستش داریم باید بپذریم؛
بپذریم که هیچ انسانی در دنیا کامل نیست!
همهی ما لیاقتش رو داریم که یه نفر
با افتخار جوری بهمون نگاه کنه که انگار
همهی موفقیتش در زندگی هستیم...
روزی، زمانی و جایی؛ در شرایطی قرار میگیری که نه حوصلهی کسی را داری و نه دل و دماغ راضی نگه داشتن آدمها را و به جز کار و دلمشغولیهای بسیارت، همه چیز در نظرت نامفهوم و بیمعناست و آنموقع تازه میفهمی که پیش از اینها چقدر متوقع و تکوجهی و خودخواه بودی که از آدمها -حتی نزدیکترینشان- توقعِ وقت گذاشتن و توجه داشتنِ مدام و ادامهی رابطه به هر قیمتی و تحت هر شرایطی را داشتی...
یه وقتا لازمه سخت بگذره بهت
لازمه بیخوابی بکشی
لازمه حال بدیاتو تحمل کنی
لازمه بمونی پای خط قرمزای زندگیت
لازمه به خودت بفهمونی ارزون نیستی...
دلِ آدم خر که نیست؛
میفهمه!
مثلاً هیچوقت از بابام نپرسیدم دوستم داری بابا؟!
یا تا حالا از مامانم نپرسیدم، مامان واقعا دوسم داری؟!
وقتی ازت میپرسم دوسم داری؟
میپرسم واقعنی دوسم داری؟
میپرسم هنوزم مثل قبل دوسم داری؟!
یعنی ی جای کار دوست داشتنت میلنگه،
یعنی پای عاشقیت میلنگه؛ بدم میلنگه…
دل آدم که خر نیست،
شعور داره، حالیشه، میفهمه...