دیگه نه آدم سمی مونده حذف کنم نه موضوعی مونده که رها کنم! به قول عباس کیارستمی: «من ماندم و من، من از من رنجیده و هیچکس نیست پادرمیانی کند»

حضورش اونقدر تو زندگیم قشنگه که سعدی میگه: «او مَرهَم است اگر دگران نیش می‌زنند» #شعر

‌

من همیشه بودم ‏حتى وقتی بریده بودم ‏دلخور بودم ‏حتى وقتی حالشو نداشتم ‏من همیشه بودم ‏من دلم نیومد بی‌پناهیِ آدما رو پناه نباشم ‏دلم نیومد یهو بِبُرم برم ‏دلم نیومد یهو رها کنم ‏من همیشه بودم ‏همیشه بودم واسه اونایی که الان نیستن!

نمیدونم چرا ولی دیگه اونقدر که باید ذوق نمیکنم وقتی حرفی می‌زنی که اگه قبلا بود براش ذوق می‌کردم ولی الان نه وقتی پیامی میدی که اگه قبلا بود براش ذوق می‌کردم ولی الان نه وقتی بغلم میکردی اگه قبلا بود براش ذوق می‌کردم ولی الان نه وقتی قربون صدقم میرفتی اگه قبلا بود براش ذوق می‌کردم ولی الان نه دقیقا برعکس اینم هستا دیگه واسه هیچی هم ناراحت نمیشم...

اره ناراحت نمیشم فقط یکم عصبی میشم یه کوچولو که چرا به خودم گفتم اون مثل بقیه نیست و اینو باور کردم

_

لعنت به خاطراتی که نه حذف میشه و نه میشه فراموش کرد!-

اگه میشد بیخیال تو یکی شم

میتونستم دیگه هر کی که بگی شم

درد من اینه که خیلی دلم‌گیره

هر جایی بری میره عزیزم:)