ــ جهت‌دلتنگی؛ پشت‌ پنجره‌ی باران خورده‌یِ خانه‌ی شماره هفتاد و سه مینشینم دستی بر سر و روی برگ انجیریِ زرد شده‌ی گوشه‌ی میز میکشم دیوان ابتهاج را باز میکنم : ‌ ‹ من آن ابرم که میخواهد ببارد‌ دلِ تنگم هوای گریه دارد › سیاه‌چالِ خالی سمت چپ سینه‌ام برایت تیر میکشد دچار حزنِ مبارکی هستم که توان نوشتن را از قلمم ربوده کلماتی که برایت ننوشته‌ام سنگ شده‌اند و جلوی چشمه‌ی اشک‌هایم را گرفته‌اند .. نه میتوانم بسرایمت ، نه میتوانم بگریمت . . دارم تمام میشوم و کسی عین خیالش نیست 🚶🏻‍♀️

:)))

یه جا خدا در نهایت همدردی میگه: وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّكَ يَضِيقُ صَدْرُكَ بِمَا يَقُولُونَ یعنی «و ما میدانیم سینه‌ات تنگ می‌شود از آنچه می‌گویند..» یعنی اون لحظه هم که دلت از همه ی آدما میگیره خدا حسش میکنه وهواتو داره...

وقتی با رفیقت 14دقیقه در مورد کراش مشترکتون حرف میزنین و تهشم به هیچ نتیجه ای نمیرسین😂🦦.

حرف زدن باتو مثل ی تزریق شادیه ، همینقدر حال خوب کن.😂❤️🥲

شبتون بخیر.

‏نزدیک شدن به یه سری از آدما اصلا ایده خوبی نبود.

خب معلومه که این روزام میگذره . ولی خب.. میدونی چقدر باید این بغضو تحمل کنم تا بگذره؟!

براي ديگران بودی برای دیگران ماندی ، و من با بغض ميگويم: ‹ خلایق هر چه لایق را! › میلاد میرزایی .

تهش میرسیم به حرف عباس معروفی: «آدمی که همیشه هست، دیگر دیده نمی‌شود.»

بعضیا...

بعضیا رد میدن بهشون زنگ میزنی🤌