یه جا خدا در نهایت همدردی میگه:
وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّكَ يَضِيقُ صَدْرُكَ بِمَا يَقُولُونَ
یعنی
«و ما میدانیم سینهات تنگ میشود از آنچه میگویند..»
یعنی اون لحظه هم که دلت از همه ی آدما میگیره خدا حسش میکنه وهواتو داره...
براي ديگران بودی برای دیگران ماندی ،
و من با بغض ميگويم: ‹ خلایق هر چه لایق را! ›
میلاد میرزایی .