یه جایی از زندگی میرسه که دیگه ناراحت نمیشی، فقط سرد میشی.
نه چون بی احساس شدی، نه..
فقط خسته میشی از این که هی توضیح بدی چی آزارت داده، چی دلتو شکسته، چی باعث شده از درون جمع بشی.
از یه جایی به بعد، آدم فقط ساکت میشه؛
و این سکوت، از هر حرفی تلخ تره..
بهترین دیالوگی که شنیدم و به شدت بهش معتقدم اینه: 'اونایی که منو میشناسن، هیچوقت به من شک نمیکنن و اونایی که به من شک دارن هیچوقت منو نمیشناسن!'️
چقدر فرقه بین
دوستت دارم هایی که
تو پیام ها گفته میشن
و دوستت دارم هایی
که تو چشم ها فریاد میزنن…