از من که گذشت:) ولی دعا میکنم چند شبه دیگه آواره خیابون های کربلا بشید...

بمیره اون که میخواست مارو گریون ببینه..

محبت گر ز حد بگذرد بر تنه ی خویش تبر میزند.

اونجایی که مامانم آشپزی می‌کنه منم میرم تو آشپزخونه و عین طوطی سخنگو سیر تا پیاز خودمو افشا میکنم همونجا کاش به اذن الهی لال بشم...

یِ جاموندن‌هایی هست ، انگار قسمت نیست . چمیدونم .. پاسپورت لحظه‌آخر نمی‌رسه ، شرایطِ خانواده جور نمی‌شه .. ارز به‌مشکل می‌خوره و... ی‌جاموندن‌هایی‌ام هست ، که حکایتِ ماست . زوریه! واسه خیلی‌هاست .. این بدتره ، این خیلی خیلی بدتره! باید لحظاتِ ساك‌بستن بقیه اعضایِ خانواده‌ات رو ببینی و بغضتُ قورت بدی! باید نگا کنی به اعتبارِ پاسپورت و اشک بریزی .. باید پناه ببری به پوشه‌ی عکسایِ اربعین تویِ گالریت ، هی ورق بزنی و ضجه بزنی با خاطراتِ مشایه . به خنکایِ مای‌باردها لبخند تلخ بزنی . خلاصه باید بسوزی و بسازی تو این فراق💔. تو این جاموندنی که بقیه برات ساختن! چاره‌ای نیست .. فقط کاش این نیومدن ازروی نخواستنِ شما نباشه ابی‌عبدالله ..

تو این یک سال انقدر گریه کردم که تو ۱۵ سال عمرم انقدر گریه نکرده بودم ..

تنها چیزی که کنسله چشمیه که سیر نمیشه

چه‌بگویم‌که‌ناگفته‌ام‌پیداست :)

در حوصله ام نیست بیان دل تنگم . . ‌ من شیشه‌ترین دل وسط اینهمه سنگم :)

ریاضی خوندم میدونم عددی نیستی

چ گویم که ناگفتنش بهتر است ؟