نمیشود حقیقت را تکهتکه کرد.
نمیشود بخشی را برداشت و بخشی را کنار گذاشت.
عشق، انتخابِ سلیقهای نیست.
کدام عاشق را دیدهای که بگوید فقط لبخندت را میخواهم، اما راهت را نه؟ فقط نامت را میخواهم، اما مرامت را نه؟
عشق یعنی تمامِ تو؛ با همه آنچه هستی.
ما اگر میگوییم دلدادهی دین محمدیم، این دلدادگی نصفه نیست.
دین، فقط اشکِ روضه و سینهزنیِ شبانه نیست. دین، راهِ ایستادن است. راهِ انتخاب کردن در لحظههای سخت. قرآن و اهلبیت، فقط برای قاب دیوار نیستند؛ برای میداناند.
حسین بن علی در کربلا فقط شهید نشد؛ حجت را تمام کرد.
ایستاد تا نشان بدهد دین، بیعدالت معنا ندارد.
ایستاد تا زمام حق به دست باطل نیفتد.
از قد و بالای علیاکبر تا گلوی تیرخوردهی علیاصغر، یک پیام فریاد شد:
حق را نمیشود معامله کرد.
دینِ حسین از سیاست جدا نبود؛
چون عدالت از ایمان جدا نیست،
چون حکومت از مسئولیت جدا نیست،
چون ایمانِ بیمیدان، ایمانِ بیاثر است.
عاشقی، اشکِ تنها نیست؛
شمشیرِ انتخاب است.
عاشقی یعنی اگر شب برای حسین گریه میکنی، روز هم پای راهش بایستی.
نه اینکه در تاریکی اشک بریزی و در روشنایی عقب بکشی.
در میدان حق و باطل، میانهای وجود ندارد.
یا در صف حسین ایستادهای، یا روبهرویش.
بلاتکلیفی، بیطرفی نیست؛
کنار کشیدن از حقیقت است.
عشق، مردِ میدان میخواهد.
تمام و کمال.
_فاطمه بسحاق
@amvvaj
