ایران تنها کشوری است که دست دانشجوی اوپوزسیون آن، آنقدر باز است که می‌تواند در سالن دانشکده میزی با تصاویر کشتگان فتنه و پرچم معارض پرچم رسمی و نظام حاکم سیاسی به‌راه بیندازد و شعار صریح براندازی نظام سیاسی را سر دهد. تنها کشوری که دانشجو می‌تواند در صحن آن پرچم شیروخورشید اقامه کند و تصویر رهبر آن را پاره کند و به ساختمان دانشگاه آسیب بزند بی‌آنکه مثل بقیه کشورهای دموکراتیک آمالش دو دستش در صحنه قلم شود و خود و خانواده‌اش از تحصیل در دانشگاه محروم شوند؛ وهمچنان معتقد باشد که در نظام دیکتاتوری زیست می‌کند! و شما احمق‌ترین دانشجویانی در جهان هستید که در قرن ۲۱ و قله پیشرفت‌های جهان و تضارب گفتمان‌های سیاسی، در سال ۲۰۲۶ آرزوی «نظام ‌پادشاهی» میکنید. آبروبرید و تهی از حقیقت! «مهدی مولایی»

• باشد که ان‌شاءالله هایمان به الحمدلله بدل شود ..

° ° @naahiit

تو بودی و کلماتِ عزیزت؛ اگر نخواستم با کسی هم‌کلام شوَم .. ° ° @naahiit

• یک‌بار اگر غمی زِ دلم کاسـتی بگو!

منصف باشیم؛ حتی در دشمنی! ° ° @naahiit

_ و اگر کم توقع نبود هر دوی ما سرنوشتی یکسان می‌داشتیم؛ چه او پیغمبر من می‌بود چه من خدای او میشدم. و روزگار چه بازی بدی با ما داشت.. سالِ بلوا / عباس معروفی ° ° @naahiit

• شبِ هشتمِ عزیزم .. شبِ هشتمِ همیشه عزیزم .. علــی‌اکبرِ دلبندم ..

• عمه رسید تا به پدر کم نظر کنند ..

پدر، عشق و پسر/ سید مهدی شجاعی ° ° @naahiit

• ای ماهِ من به نیزه‌ی اعدا چه می‌کنی؟ آغوشِ ماست جایِ تو آن‌جا چه می‌کنی؟