بسم الله الرحمن الرحیم پست های اینجا موقت است. دلایل مختلفی هم دارد. اولینش آن که ایتای من در اختیار بقیه هم هست و راحت می توانند این کانال را پیدا کنند و من این را دوست ندارم. دوست ندارم خیلی راحت مطالبم به دست اقربا بیفتد. که اگر این شد، دیگر نمی توان راحت نوشت. ثانیا از خودم بدم می آید. از یک جا به بعد، وقتی زیاد خودم را به چشم خودم بیاورم، حالت تهوع می گیرم. در نتیجه نمی توانم خودم را تحمل کنم و دوست دارم خودم را دور بریزم. چه می شود؟ نتیجه آن که کانال حذف می شود. اتفاقی که بارها و بارها تکرار شده... پس می نویسم ولی پست ها تقریبا به صورت روزانه یا چند روز یک بار حذف می شوند. قبل از آن که گوشی ام به دست بقیه برسد... و سوال اینجاست که با این روش اصلا چرا می نویسم؟ چون حرف ها گیر کرده توی گلویم. گیر می کند در واقع. و جایی برای گفتنش لازم دارم. گوش شنوایی که ناشناس باشد و ناشناس باشم برایش. که بعدا بتوانم راحت بنویسم. حالا مگر چه چیزی می خواهم بگویم؟ هیچ! حرف های مهمی هم نیست حتی... صرف خالی کردن ذهن... این شد که... اسم اینجا شد «نفاد» چرا که... بنایم حذف پست هایش بود... در نتیجه با تکیه بر آیه شریفه «و ما عندکم ینفد و ما عندالله باق» اسم اینجا هم شد نفاد... نفاد یعنی تمام شدن... به آخر رسیدن... نیست شدن... 🔖راه ارتباطی: https://eitaa.com/nashenas_app/app?startapp=link_sei80jt&btn=نفاد

🕰 هفده آبان، ساعت بیست و سه و چهل و سه دقیقه چرا من آرزویی ندارم؟ شاید الان چیزی به ذهنم نمی رسد و بعدا فکر کنم، چیزی به ذهنم رسید. شاید همینی که هستم، همانی بوده که می خواستم. و شاید، آرزو دانی ام سوخته... نمی دانم.

🕰 هجده آبان، ساعت سیزده و پنجاه و هشت دقیقه تا مادربزرگ زنده بود، مامان کمی مراعات می کرد که نکند غذا زیادی ادویه داشته باشد. نه که کم بزند! نه. مراعات می کرد و زیاد نمی زد. خدا رفتگان شما را بیامرزد. مادربزرگ که از دنیا رفت، سرآشپزهای هندی خدمت مادر رسیدند و گفتند بانو! ما در محضر شما یک عمر تلمذ کردیم! لطفا جهانِ غذا را از فلفل محروم نکنید! سوپ! غذای مریض! یعنی مریض، برای خوب شدن، نیاز به این غذا دارد. الان از نوک زبان تا... یک لحظه! بله. الان دقت کردم دیدم تا سه انگشت از ناف به سمت چپم در حال سوختن است. ممکن است بگویید تو حساسی! نه واقعا. من چیپس مورد علاقه ام فلفلی است. من و سس فلفل همدانیان داداشی هستیم. من تندخور هستم واقعا. از این وضعیت ناراحتم؟ نه! جدا لذت می برم! قسمت همه هند دوستان! حالا چرا مادر این کار را می کند؟ هر دفعه با شیطنت نگاه می کند و می پرسد: «تند شده؟» و می گویم خیلی! می گوید: «تندش کردم که بابات نخوره 😂» و انقدر تند شده که کنار سوپ، ماست آورده! خدا همه پدر و مادر ها را حفظ کند...

🕰 هجده آبان، ساعت چهارده و سیزده دقیقه مسئله بی هویتی یا هویت سیال یا هویتی فاقد ریشه های محکم یا هویتی که بقیه با آن همراه نیستند و حداقل از دور، هویت ناکارآمد و نا به جا و ناحسابی به چشم می آید، این مسئله، چنان کلافه ام کرده که گاهی به سرم می زند همه چیز را رها کنم و بروم یک گوشه دنیا غلط دیگری انجام بدهم. گاهی به مسئله ازدواج که فکر می کنم می بینم خدا را شکر که نشد پا پیش بگذارم و یعنی بنا بود مثلا مسئله همین مدلی جلو برود و یک نفر دیگر را هم پاسوز خودم و کارهایم بکنم؟ پاسوز خودم و کارها و آرزوها! البته که با ازدواج ورق زندگی می چرخد ولی به هر حال، این دست فرمان، دست فرمان کلافه کننده ای ست. فرسایشی شده برایم... اذیت کننده است. خدا خودش کمک کند

🕰 هجده آبان، ساعت سیزده و نوزده دقیقه یک دختر بزرگتر دارد که توانایی کنترلش را ندارد. خودش چادری و دختر، نتیجه تهاجم فرهنگی! پسر؟ شوت. یعنی مادر در لیگ دسته یک فوتبال است، دختر رشته والیبال را پیگیری می کند و پسر کلا رشته آشی است! خدایا مسخره نمی کنم. به سرم نیاری! من همینطوری تیر غیب خورده هستم! توصیه ایمنی مادر برای حفظ عزت نفس و کرامت انسانی پسر، عدم اعلام عمومی نمره در کلاس است. فکر کن وسط اتوبوس، گلو در گلوی کناری، بگویی نفس نکشید چون ممکن است دهان کسی بوی بد بدهد! نشدنی است. نه؟ هوم! منم همین را گفتم. که همه باخبر می شوند. نمی شود پرسش کلاسی نباشد. حالا به فرض که آن هم نبود، این طفل معصومِ جنابعالی با لاپوشانی که مسئله اش حل نمی شود. می شود؟ تکرار می کنم که خدایا به سرم نیاری! ولی یک دختر بزرگ داری، یعنی هنوز لی لی به لا لای بچه ات می گذاری و می خواهی اوف نشود؟ رها کن خواهر... دو تا میز آن طرف تر، مسئله اول پسرها، چیز دیگری است! بعد تو گیر فهمیدن و نفهمیدن نمره پسرت هستی؟ جان من رها کن...

جدا وقتی همه توانستند و من نتوانستم، یعنی مشکل از من است دیگر. یا مسیر اشتباهی می روم و یا راه نمی روم و توهم راه رفتن دارم یا از بیراهه انداخته ام که جاده خاکی است و خاکش توی چشمم می رود و آی کور شدم! خوش به حال شما ها که راه را بلدید... من نتوانستم دیر خوردم! شما ادامه بدهید