_

_وای حققق

دنبال آدمایی بگردید كه حال دلتونو خوب كنن، بدونن كه كی باشن و كی نباشن، آدمایی كه دلتنگ دیدنشون بشی و هرجا كه پا میذاری با خودت بگی كه چقدر جاشون خالیه... بلد باشن با چشماشون بخندن و با دلاشون راه برن و با دستاشون ستاره بچینن واسه بودنشون حریم بزارن و واسه حریمتون احترام... اینكه وقتی دلت گرفت بیان و رنگ بپاشن به زندگیت و لحظه هات مدام تورو یاد موزیكایی بندازن كه بارها و بارها باهاشون عاشق شدی... یادت بندازن كه قلب داری تو دنیاشون چیزی به اسم ساعت وجود نداشته باشه كه بهونه ای باشه واسه رفتن و نبودناشون. كسی كه به جای همه ی دوست داشتنا، دوسش داشته باشین، اونی كه بهترین اتفاق روزتون شنیدن صداش باشه و بودن در كنارش حتی قد نوشیدن یه استكان چای، طعم پرواز و از این شهر لعنتی بهتون هدیه بده كسی كه عجیب شبیه اردیبهشت باشه... _رهامولوی

_

من روزی خواهم خندید، اما در آن روز اشک می‌ریزی‌چون می‌فهمی که هیچکس، هیچکس عزیزم، اندازه‌ی من بلدت نبود.

_

۰۰:۰۰

و شاید فردایی نباشد⁶...

زمانی از دست دادن برایِ من فاجعه بود. بعدها، آنقدر از دست داده بودم که به مرور یاد گرفتم‌ دیگر چیزی برای از دست دادن، ندارم.

_

گاهی در وجودمان به قبرستانی محتاجیم برای چیزهایی که درونمان میمیرند ؛ مانند ذوق هایمان .

وصف‌ِ احوال‌ من‌ افتاد‌ به‌ دستان‌ِ قلم ؛ من‌ نوشتم‌ که غمی‌ نیست ؛ تو‌ بخوان‌ سخت‌ گذشت . .