مثل کوهیم و از این فاصله هامان چه غم است لذت عشق من و تو نرسیدن به هم است ما دو مغرور، دو خودخواه، دو بد تقدیریم عاشقى کردن ما شرح عدم در عدم است مثل یک تابلوى نیمه ى نفرین شده اى دست هر کس که به سوى تو بیاید قلم است عشق را پس زدى اى دوست ولى پیش خدا هر که از عشق مبّرا بشود ، متهم است مى روى دور نرو قبل پشیمان شدنت فکر برگشتن خود باش و زمانى که کم است قبل رفتن بنشین خاطره اى زنده کنیم بنشین چاى بریزم ، بنشین تازه دم است

‏از اینکه همش باید بپذیرم خسته شدم؛ ‏بپذیرم نمیشه، ‏بپذیرم نخواست، ‏بپذیرم نشد، ‏بپذیرم دوسم نداشت، بپذیرم شرایط بده.

تنها کاری که از دستم بر میاد اینه که برای نبودنت و نداشتنت و ندیدنت و تمام بلاهایی که سرم آوردی گریه کنم.