نوشته : ای رحم‌کننده به اشک‌هایِ دیده‌ها ؛ زیرلب میگم : خدایِ من، رحم‌کن به اشک‌های ما ، در فراق مولایمان و باقی‌مانده‌ی غیبتش را بر ما ببخش... رحم‌کن بر بنده‌هایی که سلاحی جز اشک ندارند! : ))) #کلمات‌نشان‌شده.

یا رجائی عند مصیبتی : ))) تو تنها امید منی ، در این روزهای سخت...✨ #کلمات‌نشان‌شده.

‌ صالحُ بعد صالح!🌱 ‌اللّهُـمَّ اجْعَلْ زَعیمَنا في دِرعِکَ الْحَصینَةِ الَّتي تَجعَلُ فیها مَن تُریدُ ...🤍 - و خدا قلب صالحان را به تو مایل کرده است ، خامنه ای ِعزیز ِثانی : )))

دههِ سوم دهه حیاتی بچه ها! تو میتونی تا پیش امام حسین علیه السلام هم بری؟ امیرالمومنین بهت نگاه میکنه ها! یا حبیب من لا حبیب له 💔 هزار تا اسم خدا رو بگو تا علی ابن ابی طالب تو یکیش بهت نگاه کنه! 3⃣2⃣ | @m_fayaz96

ماه رمضون از محرم‌ هم بالاتره‌هااا : )))))) با دلتون بشنوید و امشب رو از دست ندین🥺

___ _ #رادیو‌چهارصد‌و‌هفتاد یك عمر جهاد کرد و در آخرِ سر ؛ محبوب ِشهیدان به شهیدان پیوست : ) با نوای ِ: بچه‌های ِایران تقدیم به روح بزرگ و ملکوتی ، شهید سید علی خامنه‌ای : ) . [ @OTAGH_470 / @najjeeh ]

امشب بعد از مدت‌ها بی‌وقفه و یک‌نفس، صد صفحه کتاب خواندم : ))) در اقیانوسِ واژه‌ها غرق شدم و سرم را که بالا آوردم ساعت ۲ نیمه‌شب بود... به پدر گفتم تا ۱۲ کتاب می‌خوانم و بعد می‌خوابم ، ولی غرق شدم و نفهمیدم چه شد! اما خوشحالم ؛ مدت‌ها بود از شخصیتِ کتابخوانم فاصله گرفته بودم و احساس می‌کردم خودم را نمی‌شناسم : )) امشب بعد از مدت‌ها ، احساس کردم زنده‌ام✨ و زیرلب گفتم :« هنوز هم چیزهایی هست که مرا به این زندگی وصل کند. چیزی مثل کلمه ... » - گلنار.

من تا به حال شما را ندیدم . امشب می‌خواهم در خیالم ، شما را نقاشی کنم و قاب بگیرم و به دیوار دلم آویزان کنم . اشکالی که ندارد ؛ آیا اجازه می‌دهید ؟ اول نقاشی روز تولدتان را می‌کشم ؛ همان وقت که زمین احساس کرد به آسمان نزدیک‌تر شده . شما را در ستونی از نور که از زمین به آسمان رفته می‌کشم و فرشته‌ها را چنان‌‌که انگشت به دهان سبحان‌اللّٰه می‌گویند . در نقاشی تولدتان دریا را ایستاده بر پنجه‌ی پا می‌کشم که شوق دیدار شما موج‌هایش را تا بلندای آسمان کشانده ! درخت‌ها را اما از بُهت عظمت و زیبایی‌ات سجده کنان می‌کشم . راستش نمی‌دانم بیابان‌ها را چگونه بکشم اما کوه‌ها را از همیشه بلندتر می‌کشم و انسان‌ها را که برای تماشای نور آمدند بر دامنه‌ها می‌پراکنم و برای حسن ختام این تولد با خطی خوش می‌نویسم فتبارک‌اللّٰه‌أحسن‌الخالقین تا همه بدانند این آیه در شأن نزول شما گفته شده است . دوم نقاشی پرده‌ی غیبت است . جای‌خالی‌تان را سبز می‌کشم تا امیدِ برگشت‌تان از دل‌ها پرنکشد اما دیگر کل دنیا را با مداد سیاه می‌کشم . آسمانِ ابریِ تیره و تار ، قطره‌های بارانی که سنگ‌ریزه شد ؛ رودخانه‌هایی که به‌جای آب زلال ، پر از شن‌های روان شد ؛ درخت‌ها را کمر شکسته و بی‌برگ‌و‌بار و دریا را راکد می‌کشم . اینجای نقاشی دوست داشتم می‌شد بوی تعفن دریای راکد را هم کشید و کوه‌ها را چنان خمیده و درهم شکسته می‌کشم که دلِ هرببینده از دیدنش چنان بشکند که همان دم خداوند در دل‌ شکسته‌اش تجلی یابد اما سرآخر انسان‌ها را گروه گروه با نقاب‌هایی متفاوت می‌کشم ؛ گروهی با نقاب‌های دل‌فریب و قلبی که زیر پایشان است نه درون سینه‌شان . گروهی را با نقاب خاکستری و گروهی دیگر را بدون نقاب با رویی سیاه می‌کشم . دسته‌ای را هم با رویی سفید و نقاب‌های نورانی و دست‌های رو به آسمان می‌کشم که چشم‌ دوخته‌اند به جای خالیِ سبزت ؛ قلب‌های اینان را در سرشان می‌کشم چرا که عاقلانه عشق می‌ورزند و عاشقانه تدبیر می‌کنند . بخشی از نقاشیِ دوران غیبت را به نمازهایت اختصاص می‌دهم . همان‌جا که دست‌هایت به نشانه‌ی ادب بر زانوانتان و اشک‌ها غلتان بر گونه‌های گندمگون‌تان است . نقاشی دیگری از قنوت‌تان می‌کشم همان‌جا که چشم تمام آسمان و زمین به دستان‌تان دوخته شده و محتاج دعای شماست ؛ از دست‌هایتان نوری به آسمان می‌کشم و بر آن نور این دعا را می‌نویسم : اللّٰهم‌اغفرلِشیعتنـاومُحبینـا . فرشته‌ها و اولیاء خدا و یاران‌تان را چنان که آمین‌گوی دعای شمایند در صفوفی به هم متصل می‌کشم . نقاشی دیگر ، از سجده‌های طولانی شما بر تربت حسیـن است و این درحالی‌ است که زمین از برکت اشک‌های شما نمناک است‌ . بخش آخر نقاشی را به تصورم از ظهور اختصاص داده‌ام . شما را سوار بر اسب و شمشیر به دست زیاد کشیده‌اند ؛ من اما شما را پیاده و با شمشیر غلاف می‌کشم همان‌جا که دو کودک بر شانه نشاندید و با آن‌ها بازی می‌کنید و کوچه صفی شده از کودکانِ منتظر برای بازی با شما که انتهایش ناپیداست . من این صف اشتیاق را چنان می‌کشم که دل هر بیننده در آرزویِ بازی کودکانه با شما آب شود . جای دیگری از این نقاشی شما را درحالی می‌کشم که بر سر شیعیان و محبان خود دست می‌کشید و غم را چنان از چهره‌ها و دل‌ها می‌زدایید که هربیننده‌ای از تماشای این صحنه اشک مجالش ندهد . سرانجام در گوشه‌ای جنازه‌ی چند آدم سیاه دوران غیبت را می‌کشم تا همه بدانند در دوران ظهور شما ، جای نفس کشیدن ظلمت نیست . آسمان ظهور را آبی ، رودها را زلال و دریا را مواج می‌کشم . شاخه‌های درخت‌ها را مملو از شکوفه و خمیده از برگ و بار فراوان میکشم و کوه‌ها را چنان ایستاده که گویا برای ادای احترام به شما قامت بستند . آقا ! اگر اجازه دهید نقاشی‌ام را همین‌جا تمام کنم و تا آخر عمر به تماشا بایستم:))؟

حجمِ زیباییِ این متن ، فراتر از حدِ بیان است : ))) قلمت خیلی دلنوازه دختررر✨