🇮🇷 📣 گزارش جدید #نمافر با عنوان «نگرش افکار عمومی جهان نسبت به حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران-شماره سوم» منتشر شد. ❓چرا در جنگ تحمیلی سوم، زمان به نفع آمریکا نبود؟ یکی از آن دلایل آن وضعیت افکار عمومی این کشور است. 🔻یافته‌های این گزارش حاکی از آن است که «هزینه‌مندی عینی جنگ» متغیر مرکزی در شکل‌دهی به افکار عمومی شده بود. افزایش نگرانی‌ها درباره قیمت انرژی، فشار اقتصادی، احتمال کشته شدن نیروهای نظامی و اعزام نیروی زمینی، باعث شد مخالفت عمومی از یک نگرش منفعل به یک نیروی بازدارنده بالقوه تبدیل شود. 🔻یافته‌ها نشان می‌دهد حمایت از عملیات زمینی بسیار محدود بود، در حالی که اکثریت قابل‌توجهی از شهروندان آمریکایی با آن مخالف‌ بودند. هم‌زمان، در سطح بین‌المللی نیز تصویر جنگ به‌طور معناداری منفی است؛ افکار عمومی جهانی این حمله را ناقض حقوق بین‌الملل، عامل بی‌ثباتی منطقه و موجب انزوای بیشتر آمریکا ارزیابی کرده است. 🔻این سطح از محکومیت، نشان می‌دهد هزینه‌های جنگ فقط نظامی نیست، بلکه به حوزه مشروعیت سیاسی و دیپلماتیک نیز سرایت کرده است. 🆔 @namafar

غیرت ایرانی‌ها روی تنگه تنگه هرمز در ذهن جمعی ایرانیان به یک دارایی راهبردی و برگه برنده ژئوپولیتیک تبدیل شده است. داده‌ها نشان می‌دهد اکثریت قابل توجهی از مردم، از دست رفتن کنترل این نقطه حیاتی را نه‌تنها یک خسارت اقتصادی، بلکه نوعی تضعیف موقعیت ملی تلقی می‌کنند. در مقابل، بخش مهمی از جامعه این ظرفیت را فرصتی برای اعمال قدرت و بازیگری فعال در معادلات منطقه‌ای و جهانی می‌داند. سال‌ها فشار اقتصادی ناشی از تحریم‌ها، نگاه‌ها را به سمت ابزارهای بومی قدرت تغییر داده است. در چنین شرایطی، تنگه هرمز به‌عنوان یک اهرم طبیعی، در ذهن بسیاری به راهی برای خروج از بن‌بست‌های طولانی‌مدت اقتصادی بدل شده؛ ابزاری که می‌تواند در صورت بهره‌برداری هوشمندانه، نه‌تنها توازن قدرت را تغییر دهد، بلکه دست ایران را در مذاکرات و تعاملات بین‌المللی نیز پرتر کند. در این چارچوب، نگاه عمومی از «آگاهی منفعلانه» نسبت به اهمیت تنگه، به «درک فعال» از کارکرد آن تغییر کرده است. اکنون این پرسش جدی‌تر از همیشه مطرح است که چگونه می‌توان این مزیت ژئوپولیتیک را به سرمایه‌ای واقعی برای تقویت اقتدار ملی و بهبود شرایط اقتصادی تبدیل کرد؛ پرسشی که پاسخ آن، آینده جایگاه ایران در نظم منطقه‌ای را تا حد زیادی تعیین خواهد کرد. 🆔 @namafar

جنگ در خدمت تقویت برند ملی ایران در تحلیل نگاه کاربران انگلیسی‌زبان به ایران، شش روایت اصلی قابل مشاهده است. بیشترین سهم (۳۸ درصد)، به روایت «ایران قدرتمند و پایدار» تعلق دارد. یعنی بخش بزرگی از کاربران، ایران را نه یک دولت در حال فروپاشی، بلکه کشوری مقاوم و باثبات می‌بینند. در کنار این، ۲۵ درصد ایران را در قالب روایت «مظلوم و غیرمقصر» می‌بینند و جنگ علیه آن را ناعادلانه و غیرلازم توصیف می‌کنند. نکتهٔ مهم دیگر، سهم ۱۲ درصدی روایت «دولت مشروع و محبوب» است. این گروه هرچند در اقلیت هستند؛ اما وجودشان نشان می‌دهد که بخشی از کاربران انگلیسی‌زبان نه‌تنها با سیاست‌های ایران همدلی دارند، بلکه اساساً ساختار سیاسی جمهوری اسلامی را به عنوان یک نظام برآمده از ارادهٔ مردم به رسمیت می‌شناسند. در سمت مقابل، نگاه‌های منفی و خصمانه سهم بسیار کمتری دارند. تنها ۱۸ درصد ایران را «دشمن و تهدید» می‌دانند و روایت‌هایی مثل «ایران ضعیف و شکست‌خورده» ۴ درصد و «دیکتاتوری سرکوب‌گر» فقط ۳ درصد از فضا را به خود اختصاص داده‌اند. 🆔 @namafar

🏴 شهادت رئیس مکتب، حضرت امام جعفر صادق علیه‌السلام تسلیت باد. 🆔 @namafar

🌐 دیدگاه کاربران انگلیسی‌زبان به پیروز جنگ 🔹مطابق با توزیع فراوانی نگرش افکار عمومی انگلیسی‌زبان درباره «پیروز جنگ»، 31 درصد از افکار عمومی ایران را پیروز جنگ می‌دانند. 🔹ترکیب هویتی و سیاسی این طیف بسیار قابل‌تأمل است؛ این گروه ترکیبی از مسلمانان حامی ایران، هواداران حزب دموکرات و همچنین تندروهای اسرائیلی است که همگی بر این باورند که ایران در این تقابل دست برتر را پیدا کرده است. 🔹با این تفاوت که طیف تندروهای اسرائیلی حاضر در این دسته، از گزارهٔ «برتری مقطعی ایران» به‌عنوان استدلالی برای هشدار دادن و تاکید بر ضرورت تداوم جنگ بهره می‌برند. در جایگاه بعدی و با فاصله‌ای بسیار اندک، ۳۰ درصد از کاربران رویکردی انتقادی اتخاذ کرده و معتقدند این جنگ «هیچ برنده‌ای نداشته است». 🔹این طیف که ساختار آن را عمدتاً حامیان صلح و آتش‌بس، مدافعان حقوق بشر، بخشی از دیاسپورای شیعیان منطقه، تجار سرشناس و تحلیل‌گران بی‌طرف تشکیل می‌دهند، بر این باورند که در این منازعه تمامی طرف‌ها متحمل آسیب شده‌اند و تصاعد بحران هیچ سودمندی و دستاوردی برای بازیگران درگیر به همراه نداشته است. 🆔 @namafar

✴️ جهان عرب کدام طرف را پیروز جنگ می‌داند؟ 🔹در نگاه کاربران عرب‌زبان به نتیجهٔ نهایی آتش‌بس (از میان کاربرانی که در این خصوص دارای موضع بوده‌اند)، روایت پیروزی تقریباً میان دو طرف اصلی تقسیم شده است. 🔹 ۵۵ درصد از کاربران، ایران را برندهٔ این مرحله از تنش می‌دانند و استدلالشان عمدتاً بر پایهٔ گشایش تنگه هرمز با شرایط جدید و طرح شروط ده‌گانه از سوی تهران بنا شده است. 🔹در سوی دیگر، ۴۵ درصد از کاربران آمریکا را پیروز میدان ارزیابی می‌کنند و به عقب‌نشینی ایران از شروط خود برای توقف جنگ و موفقیت آمریکا در تضعیف جمهوری اسلامی اشاره دارند. 🆔 @namafar

میزبان؛ امیدوار به پایان قطعی جنگ و صلح پایدار 75 درصد از پاکستانی‌ها معتقدند آتش‌بس موقت به صلح پایدار منجر خواهد شد. این در حالی است که 18 درصد به سرنوشت مذاکرات بدبین و صلح پایدار را متحمل نمی‌دانند. در بخش دیگری از این نظرسنجی، بیش از ۹ نفر از هر ۱۰ پاکستانی (۹۳ درصد) با نقش پاکستان در میانجی‌گری برای آتش‌بس موافق هستند. همچنین اکثریت پاکستانی‌ها (۸۸ درصد) از مشارکت فعال در درگیری‌های بین‌المللی حمایت کرده‌اند. این نظرسنجی در تاریخ 9 آوریل ۲۰۲۶ با مشارکت 1000 نفر از شهروندان پاکستانی و از طریق مصاحبه‌های تلفنی با کمک رایانه (CAPI) توسط آزمایشگاه تحقیقات اجتماعی گالوپ پاکستان انجام شده است. نظرسنجی Gallup Pakistan از شهروندان پاکستانی، 20 فرورین (9 آوریل 2026) 🆔 @namafar

قدرت محسن چاوشی بیست و سه سال پیش، یک جوان تهرانی آلبومی غیررسمی به نام «نفرین» منتشر کرد. امروز، همان جوان به یکی از استثنایی‌ترین پدیده‌های فرهنگی ایران تبدیل شده؛ هنرمندی که بدون برگزاری حتی یک کنسرت زنده، بیش از ۳۷ میلیارد تومان کمک خیریه جمع‌آوری کرده است. در زیست‌بومی که بسیاری از سلبریتی‌های ایرانی یا سکوت پیشه کرده‌اند یا آشکارا پشت به وطن کرده‌اند، چاوشی محکم و بی‌تعارف ایستاده است. «علاج» و «حسبی‌الله» فریادهای صادقانه هنرمندی بودند که اهل فروختن اعتقاداتش نیست. صفحه اینستاگرام او با ۶.۵ میلیون دنبال‌کننده، ارتشی از کاربران فعال است که باعث می‌شود در یک مورد وقتی چاوشی فراخوان خیریه می‌دهد، در کمتر از پنج ساعت مبالغ کلان جمع می‌شود. نتیجه عینی این قدرت: آزادی ۱۵۵۶ زندانی، نجات جان ۷۵ محکوم به اعدام از چوبه دار، و پوشش هزینه درمان ۱۲۵۰ بیمار صعب‌العلاج. همه این‌ها نه از طریق یک بنیاد رسمی، بلکه از طریق یک پیج اینستاگرام و میلیون‌ها تراکنش خرد. 🆔 @namafar

🏴 لاله‌ها جوان بودند نوزدان، کودکان و نوجوانان، مجموعا 383 شهید از مجموع شهدای جنگی را تشکیل می‌دهند که به بهانه «کمک» به مردم ایران آغاز شد. از 3 هزار و 375 شهید، 496 نفر نیز زن بودند؛ یعنی مشخصا غیرنظامی. در طول این «کمک» چهل روزه، 40 درصد شهدا به نحوی شهید شدند که پیکرشان قابل تشخیص نیست. به گفته پزشکی قانونی، پیکر 4 تن از شهدا هنوز تعیین تکلیف نشده است. پزشکی قانونی البته به یک پیکر که هنوز پیدا نشده اشاره‌ای نکرد؛ پیکر ماکان نصیری، پسر کلاس هفتمی اهل میناب که حالا تنها یک کوله‌پشتی جای خالی او را در آغوش مادرش پر خواهد کرد. 🆔 @namafar

دیدگاه ترکیه‌ای‌ها درباره پیروز جنگ 32 درصد از ترکیه‌ای‌ها ایران را پیروز جنگ می‌دانند؛ این در حالی است که فقط 14 درصد معتقدند ائتلاف آمریکا و اسرائیل پیروز شده و 31 درصد هم بر این نظرند که این جنگ پیروزی نداشته است. در بخش دیگری از این نظرسنجی، دیدگاه شهروندان ترکیه‌ای‌ درباره حمایت از طرفین درگیری پرسش شده که 36 درصد از ترکیه‌ای‌ها از ایران حمایت کرده‌اند و فقط 1 درصد حامی آمریکا و رژیم صهیونیستی هستند. این نظرسنجی از 14 تا 30 مارس 2026، با مشارکت 804 نفر از شهروندان ترکیه‌ای، به شیوه تلفنی و با نمونه ملی، توسط مؤسسه گالوپ بین‌المللی (GIA) انجام شده و نتایج آن در 7 آوریل 2026 (18 فروردین 1405) منتشر شده است. 🆔 @namafar

گفتید اقلیت؟ طبق نظرسنجی مرکز آماری «اتود» ۲۰ درصد پاسخ‌دهندگان بیش از ۱۰ بار در تجمعات شبانه پس از جنگ تحمیلی سوم شرکت کردند؛ اما حدود ۶۰ درصد دستکم یک بار در این تجمعات شرکت به عمل آورده‌اند. مطابق این پژوهش اکثریت جامعه ایران با این تجمعات همراهی نشان داده‌اند‌. حتی در میان کسانی که شرکتی در تجمعات نداشته‌اند، بیش از ۳۵ درصد افراد حس بسیار مثبت و یا مثبتی به افراد حاضر در تجمعات داشته‌اند. افرادی که در تجمعات مطلقا شرکت نکرده‌اند ۳۸ درصد جامعه را شکل می‌دهند و از بین این ۳۸ درصد، تنها ۳۱ درصد افراد حس منفی‌ای نسبت به مردم حاضر در تجمعات داشته‌اند. از این پژوهش می‌توان نتیجه گرفت کلیت حضور در خیابان‌ها پس از وقوع جنگ، در مجموع مردم‌پایه بوده است و سویه حاکمیتی این پدیده وزن کمتری از سویه مردمی آن داشته است. 🆔 @namafar