چقدر زندگی ملال آور شده. چقدر از ناراحت بودن ناراحتم.

ما واقعا عاشق زندگی هستیم، اگر راهی پیدا کنیم که ادامه‌ش بدهیم.

کاش یک جوون ۲۱ ساله در سال ۲۰۰۶ ساکن نیویورک بودم🎈

مکالمه داشتن با افرادی که افکارشون باهات یکیه و درک خوبی از همه چیز دارن خیلی زیباست.

من شاید ۳ نفرم یه دختر جوون که عاشق هنر و ادبیاته و نقاشی میکشه، کتاب میخونه و باله میرقصه و قلبش رو توی پاریس جا گذاشته. یه پیرزن که کمی دل‌آزرده و خسته است و عاشق وسایل و اهنگ های قدیمی و نوستالژی جاته. و اخرین و کوچیک ترین بخش من، یه دختر بچه یکی دو ساله که ینفرو لازم داره که مراقبش باشه.

فکر میکنم منم سه،چهار نفر باشم. یه دختر که توی کافه در حال خوردن قهوس ، مینویسه و عاشق رنگ کرم و قهوه‌ایه. یه دختر که هر روز به گلای کنار خونش آب میده و پول جمع میکنه که لباس ها و کلیپس های صورتی صورتی بگیره یه دختر که عاشق شرکت تو رویداد های اجتماعیه و عاشق ادبیات و هنر و شعره و همینطور یه دختر ساکت و خونه نشین و عاشق تنهایی که وقت های آزادش رو با قهوه خوردن خوندن زیست‌شناسی میگذرونه. این سخته که نمیدونم دقیقا کدومم،،

روزایی که صبح زود از خواب بیدار میشم رو دوست دارم، خیلی آدم بهتریم.