﷽
شادی دیدار، سنگینی غم
رسیدم حرم.
هنوز وارد نشده بودم.
خوشحال بودم که مجددا توفیق دیدن گنبد و بارگاه امام رضاجانم نصیبم شده.
ولی خوشحالیم طولی نکشید، چند ثانیه بعد غمی بزرگ بر دلم سنگینی کرد.
هنوز حتی اذن دخول رونخونده بودم.
یاد کاشت ناخنها افتادم، دوباره حرم و دیدن زایرهای دارای کاشت ناخن😢.
چون تازه از راه رسیده بودم و مستقیم رفتم حرم، بسته فرهنگی همراهم نبود.
رفتم سرویس بهداشتی برای وضو.
با خودم گفتم حوصله ندارم، نگاهم به ناخنها نیفتد که بخواهم تذکر بدهم.
وضوم تموم شد و امان از چشمهایم.
دستان دختری با کاشت ناخن توجهم رو جلب کرد.
وظیفه ام بود بروم و تذکر بدهم.
اولی، دومی و ... تا مستقر شدن برای نماز شب، چهار نفر را تذکر دادم.
رواق امام خمینی داخل صف نماز نشستم.
قاری مشغول قرایت قرآن شد.
دو تا دختر خانم خارج از صف نماز با فاصله زیاد، روبروی بنده نشسته بودند و ناخن هایشان جلوه گری میکرد😢.
تصمیم گرفتم که قرائت قرآن تموم شد ( زمان قرایت قرآن گوش دادن به صوت قرآن واجبه)، برم پیششون.
هنوز قرآن تموم نشده بود، که بلند شدند و رفتند، با خودم گفتم باید برم بهشون بگم.
صف نماز رو ترک کردم در حالیکه کفشهام داخل صف بود و به کسی نسپردم.
بدو رفتم تا پیداشون کنم، کفشداری بودند.
خادم کفشداری بهشون گفت: دفعه دیگه که تشریف آوردید حرم، دستکش بپوشید.
دست زدم به پشتش و سلامی کردم. شروع کردم به صحبت و حکم کاشت ناخن رو گفتم و ...
بعد هم رفتم پیش خادمه که چرا فقط گفتی دستکش بپوشه .
خانم خادم گفت: اینجا شلوغ بود و نمیتونستم براش توضیح بدم ولی همین حرفم هم باعث میشه فکر کنه و ...
دشمن چقدر کار کرده، که زایران حرم با کاشت ناخن در کنار ضریح حاضر میشوند و برای انجام امر مستحب، حرام انجام میدهند😢.
#بیتفاوت_نباشیم
......࿐჻ᭂ🍃🌸🍃჻ᭂ࿐......
https://eitaa.com/nardebanevasl
﷽
ناخنهای کاشته، دلهای بیدار (حکایت یک چراغ راه در حرم)
رفتم قسمت پایین پای حضرت و بسته های کاشت ناخن رو توزیع کردم.
در حال توزیع یک نفر رو دیدم که کاشت ناخن داشت و در حال برگشتن بود، داشتم دنبالش میرفتم که بهش بسته بدم، نگاهم به این خانم افتاد که بسته ای رو که گرفته روی سینه اش قرار داده.
وقت عکس گرفتن نداشتم، رفتم دنبال اون خانم بسته را دادم و برگشتم،که ببینم اگه خانم همچنان در همین حالته عکس بگیرم.
حدود ده دقیقه ای بسته را در همین حالت گذاشته بود و مشغول گفتگو در فضای مجازی بود.
انشاءالله به برکت امشب، این بسته چراغ راهش باشد.
از قسمت پایین پا خارج شدم و وارد صحن شدم.
سه تا خانم وسط صحن نشسته بودند که از بسته ها بی بهره نبودند😂.
بسته را باز کرده بودند، رفتم نزدیکشون ببینم بین خودشون راجع به بسته چه صحبتی میکنند؟!
اونی که کاشت نداشت داشت بلند بلند میخوند و گفت:
نوشته کنار ضریحم جایز نیست بره.
گفتم شاید منو بشناسند اگه برم پیششون، رفتم به خانم خادم جریان رو گفتم و ازش خواهش کردم که بره جملاتی که میگم رو بهشون بگه و آخرش هم بهشون بگه باب الرضا رایگان ناخنها رو برمیداره.
خانم خادم هم کلی تشکر کرد از کارم.
اونجا رو ترک کردم و مشغول توزیع بقیه بسته ها شدم.
اینم بگم امروز به سختی تونستم بسته ها رو ببرم توی حرم، بردن مهر تعداد زیاد ممنوع شده بود و همه جا بهم گیر میدادن، منم از این تفتیش به تفتیش بعدی.
خلاصه پنجمین تفتیش خانم خادم بهم اجازه داد که وارد شوم😍.
......࿐჻ᭂ🍃🌸🍃჻ᭂ࿐......
https://eitaa.com/nardebanevasl
44.1M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
برگزاری دعای ندبه و جشن تولد امام علی علیهالسلام در کوه درکه
﷽
برگزاری دعای ندبه و جشن تولد امام علی علیه السلام در کوه درکه😊
بسته های فرهنگی رو بسته بودم. دائماً استرس اینو داشتم که چند نفر برای برنامه حضور دارند، که بتونند در جابجایی وسایل کمک کنند و آیا میتونیم همه وسیلهها رو به کوه ببریم یا نه؟!
آخرش گفتم توکل به خدا اگر قسمت باشه میبریم وگرنه که میذارم توی مغازه پایین کوه و بعداً توزیع میکنم.
وقتی رسیدیم، یکنفر از دوستان زنگ زد که داره میاد، خیلی خوشحال شدم یه نیرو اضافه شده بود بهمون، و خدا همه چیز رو جور کرده بود.
💫
در مسیر کوه که بالا میرفتیم برگه هایی ملاحظه کردیم، محتوی شعار برمیداشتیم، مچاله میکردیم که بعداً بندازیم آشغالی.
رسیدیم محل قرار. شروع کردیم به چیدن میز، صوت تولد امام جواد هم پخش میشد. یه دختر با دعوا اومد جلو که کم کنید صداشو، همش نوحه.
گفتم: چشم. الان
همه توجه ها به مکالمات ما دو نفر جلب شده بود.
توضیح دادم که نوحه نیست، مولودیه. ولی به داد و قال ادامه میداد.
شب که داشتم فکر میکردم گفتم کاش علاوه بر اینکه صوت روکم کردیم رفته بودیم نزدش و بهشون هدیه میدادیم.
💫
برای صبحانه هم یکنفر از عزیزان ما را مهمان سفره پر برکت امام علی علیهالسلام و امام جواد علیه السلام کرده بود😍.
هنگام صرف صبحانه متوجه شدم که دوباره یکی از پایه های دعای ندبه را شکونده اند😢.
بعد از صبحانه هم صوت دعای ندبه در کوه طنین انداز شد😊.
بعضی کوهنوردان هنگام پخش دعا لحظه ای در اطراف مینشینند و حال و هوایی عوض میکنند.
یکی دو مورد هم شعار میدادند.
دعا تموم شد و مشغول پخش بسته های فرهنگی شدیم.
💫
یه گروه بودند با شوخی بین خودشون میگفتند اومدیم راهیان نور.
یه آقاهه زمانیکه بهمون رسید، پرسید دعا تموم شده؟!
گفتیم: بله.
صلواتی فرستاد و رد شد.
یه عده پسر جوان هم با همدیگه شروع کردن به صلوات بلند فرستادن، حالتشون بیشتر به این میخورد که دارن روی شوخی مسخره بازی در میارن و با این کارشون با همدیگه کل فضای کوه رو پر از صلوات کردن😊.
خیلیا میپرسیدن عید چیه؟! حتی بعضی آقایون نمیدونستن که روز مرده😢
وقتی داشتم وسایل رو جمع میکردم نگام به پایه کنار میز افتاد.
یکنفر عکس شهید بیضایی را پاره کرده بود و انداخته بود کنار میز😢.
پشت عکس فقط نوشته بود شیعه به دنیا آمدهایم که موثر در ظهور امام زمانمان باشیم.
انشاءالله عاقبت همه ما ختم به خیر شود.
ما میخواهیم مسجد را به کوچه پس کوچه های تهران بیاوریم😍
......࿐჻ᭂ🍃🌸🍃჻ᭂ࿐......
https://eitaa.com/nardebanevasl
3-ravayat-az-yek-mard-www.bookmaker.ir.pdf
حجم:
1M
سه روایت از یک مرد
زندگینامه شهید حسین علم الهدی
خیلی جالبه
پیشنهاد میکنم بخونید
خصوصا امروز که روز شهادتشونه
شادی روح پاک و مطهرشون صلوات
.
🔸 آن شب، شیفتۀ دین پدر شدم!
📝 (خاطرهٔ فرزند آیت الله حائری شیرازی از پدر)
تازه نه سالم تمام شده بود. شب ٢١ ماه مبارک رمضان داشتیم آماده میشدیم برای احیای شب قدر. مراسم مسجد شهدا -مسجد بزرگ شهر- را پدر برگزار میکرد. او امام جمعه و نمایندۀ ولی فقیه در شیراز بود. مسجد شلوغ میشد. هر سه شب، من و برادرها هم همراه مادر و پدر به مسجد میرفتیم.
ساعت ٩ شب، پدر داشت وضو میگرفت. رفتم کنارش ایستادم و گفتم: «چرا همۀ ما باید حرفهای یک نفر رو که خداست گوش کنیم؟ اصلاً خدا کیه؟». پدر نگاهی به من کرد و مسح سرش را کشید. ادامه دادم: «من تا ندونم خدا کیه نمیتوانم براش دعا کنم و نماز بخونم. من اصلاً نمیتونم برای کسی که نمیبینمش کاری انجام بدم». پدر مسح پایش را کشید و نشست کنار من.
- خب برو ببین خدا کیه!
- از کجا بشناسم؟ شما که خدا رو میشناسید برام بگید تا بشناسم.
پدر دستم را گرفت و آورد توی ایوان خانه و نشاند کنار خودش. برایم از خدا گفت، مثال آورد و گفت و گفت و گفت. یک ساعتی که گذشت، مادر آمد.
- حاج آقا، مگر مسجد نمیروید؟ دیر میشود. بقیه حرفتان را بگذارید برای فردا.
- میدانم اما امشب باید این بحث را برای فاخره به نتیجه برسانم.
مادر با تعجب به من و پدر نگاه کرد و گفت: «حاجی، پس تکلیف این جماعتی که آمدهاند احیا چه میشود؟ نمیتوانی به آن جمعیت بگویی من باید بحث را برای دخترم تمام کنم!».
پدر بلند شد و رفت سمت تلفن: «درستش میکنم».
شماره گرفت و با کسی حرف زد. تلفن را گذاشت و دوباره شماره گرفت و حرف زد. مادر چشمانش خیره به پدر مانده بود. چیزهایی که میشنید را باور نمیکرد.
پدر تلفن را گذاشت و رو کرد به مادر و گفت: «درستش کردم؛ یکی از دوستان به جای من میرود مسجد برای برگزاری مراسم احیاء. شما هم با پسرها بروید احیاء. من با فاخره در خانه میمانم. میخواهیم تا صبح حرف بزنیم».
نمیدانستم چه باید بگویم. از این که بیموقع سؤال کرده بودم، کمی از دست خودم دلخور شدم، اما از این که پدر مراسم احیایش را به خاطر من به هم زد تا جوابم را بدهد خیلی خوشحال بودم. باورم نمیشد. تازه به سن تکلیف رسیده بودم و اینکه پدرم به من اهمیت داد و دیده شدم، خوشحالم کرد.
تا سحر با پدر حرف زدیم تا وقتی که مادر و برادرها از مسجد آمدند. اصلاً حرفی نزد که «امشب شب دعاست و من نتوانستم نمازی بخوانم یا دعایی کنم یا به خاطر تو به مسجد نرفتم. همۀ شب برایم با خوشرویی حرف زد. پدر یک شبِ خود را تمام و کمال برای من گذاشت. پدر با این کار، من را تمام عمر، پایبند و شیفتۀ آن یک شب کرد. شیفتۀ دینی که در آن تربیت شده بود. او پدر من بود و به من اهمیت و عزت داد. بعدها بارها و بارها در جاهای زیادی این خاطره را تعریف کردم و هر بار با یک واکنش مشترک و شبیه به هم روبه رو شدم؛ می پرسیدند: «واقعاً؟ چطور چنین چیزی ممکن است؟»
حالا که برمیگردم و به زندگیام نگاه میکنم، میبینم تمام روزها و لحظههای زندگی من، چنین اتفاقات درخشانی داشته است.
📖 منبع: کتاب «من فاخرهام»؛ پدرانههای تربیتی آیت الله حائری شیرازی (روایتهای فاطمه حائری شیرازی از پدر)
@haerishirazi
﷽
قرار بود صبح جمعه با اسنپ برم برای برگزاری دعای ندبه توی کوه.
از شب اینترنتها قطع بود.
برای نماز که بلند شدم دیدم هنوز اینترنتها وصل نشده، چاره ای نداشتم باید با مترو میرفتم اونم با کلی وسیله.
از خونه زدم بیرون ، یه ماشین نگه داشت و سوار شدم تا مترو، پولم نگرفت و گفت فاتحه بخون برای پدر و مادرم😊.
وارد مترو شدم و بعد هم یه ون سوار شدم تا درکه.
با تاخیر رسیدم میدون.
یکنفر از دوستان که مجبور شد با ۴۰۰ تومان تاکسی دربست بگیره تا درکه، زنگ زد و گفت صبر کن من برسم کمکت وسیله ها رو ببریم.
گفتم نه به وقت دوستان منتظر باشند من میرم تو بیا.
رسیدم میدون درکه و در مسیر کوهنوردی قرار گرفتم.
به لطف خدا دو نفر از دوستان جلوتر از بنده داشتند میرفتند، وسیله ها رو گرفتند و سه نفری راهی مسیر شدیم.
مسیری با هدفی عالی 😊 ( این مسیر یکی از لذتبخش ترین مسیرهای زندگیمه)
رسیدیم محل همیشگی.
سه تایی مشغول نصب پرچم و چیدن میز شدیم.
یه آقاهه، میگفت این آخرین دعاتونم بگیرید.
یه خانوم مانتویی هم خداقوتی گفت و رد شد.
چیدمان که تموم شد، شکوفه رسید بهمون، اونقدر نفس نفس میزد که سریع نشست روی یه تخته سنگ که نفسی تازه کنه.
میگفت کلی دویدم که زود بهتون برسم.
رفتیم بالا برای صبحانه.
کدبانوی گروه هم ماهیتابه آورده بود و دوستان رومهمون نیمرو داغ و تازه کرد.
میخواستیم دعا رو شروع کنیم که یکنفر دیگر از دوستان عزیزمان به ما پیوست، میگفت وقتی نزدیکیهای شما رسیدم شنیدن صوت تواشیح تون لذت بخش بود.
ایشون هم روزه بود و با کلی پیاده روی خودش رو به جمع رسوند.
دیگه جمع شش نفرمون تکمیل شده بود و آماده برگزاری و پخش صوت دعای ندبه در کوه بودیم.
یکی دو نفر دیگه هم زمانیکه رد میشدند، میگفتند دیگه آخرشه.
یه خانومه میخواست تلفنی موقعیتش رو به همراهش بگه، میگفت اونجا که مراسم دعاست، وایسادم 😍.
این دفعه تصمیم گرفته بودم، برای کوهنوردان مسابقه برگزار کنم و جایزه بدم.
عکس شهید طهرانی مقدم رو نشون میدادم و با پرسش خاطرات شهید رومیگفتم.
مادر و دختر بیحجابی مهمون خاطره شهید شدند و مادره وقتی داشت میرفت گفت خانم اینا خیلی کم بودند.
تعدادی با حوصله خاطره شهید را میشنیدند 😍 و عده ای با تشکر یا با کلماتی که نمیخواهیم با شما حرفی بزنیم، درخواستم رو رد میکردند.
یکیشون که خواستم جایزه بدم گفت ما که جواب ندادیم گفتم همین که وقت گذاشتید شنیدید جایزه دارید.
خلاصه خودم توفیق خواندن دعا نصیبم نشد. همیشه خواندن دعای ندبه در کوه برایم لذت خاصی داشت.
الان که فکر میکنم نمیدانم که بین خواندن دعا و معرفی شهید، به کدوم کار مشغول باشم، ولی چاره اش اینه خودم خونه دعای ندبه رو بخونم که در کوه وقتم را صرف دختران بیحجاب کنم.
آخرای مراسم که داشتیم میز روجمع میکردیم، دو دختر بیحجاب و یه آقا پسر مهمان میزمان شدند و فال برداشتند.
دختره بلند بلند مشغول خواندن فالش شد.
فال امام زمانی😍.
انشاءالله این کوچک قدمهای ما موثر در ظهور امام زمانمان عجل الله تعالی فرجه الشریف باشه و لبخند رضایت بر لبان مولایمان بنشاند.
الحمدالله الرب العالمین
ما میخواهیم مساجد را به کوچه پس کوچه های تهران بیاوریم.
کوه درکه ، جمعه ۱۹ دیماه
https://eitaa.com/nardebanevasl
من هم روایت میکنم
راستش منم برای برگزاری روایت شهدا در کوه و حضور در برنامه دعای ندبه اون دو جمعه مردد بودم و واقعا هم شرایط در کوه و طی مسیر با چادر غیر قابل پیش بيني. درست وسط جنگ بودیم. جنگ تمام عیار... جنگ احزاب...
معتقدم جنگ سخت، میدان نبرد مردانه هست و جنگ نرم میدان نبرد زنانه.
کل هفته شهر متلاطم بود ولی شب جمعه شهر آتش گرفت و کشور بهم ریخت و خبر قتلهای وحشیانه و شهادت حسین وارها اومد . پسرهای جوان و بسیجی، شجاع و مظلوم و مردانه و بی سلاح در جنگ سخت در کف همین شهر تا پای جونشون ایستادند و سوختند ولی میدان رو خالی نکردند و ولیّ رو تنها نزاشتند.
همه جا ترس و وحشت بود جز یک جا. قلب انسانهای منتظر منجی و عاشق. دختری در میدان نبرد نرم،با سلاح زنانه پرچم بلند کرد، پرچم زینبی.
تا روایت کند نبرد حسین ها را، تا در غبار آتش ها حقیقت گم نشود و جای ظالم و مظلوم جابجا نشود. پرده بردارد از چهره گمنام های دلیر . برای صبح جمعه پیام "هل من ناصر" داد و برای یاری ولیّ یار طلبید.
دیگه بحث فرق کرد. صبح جمعه نوبت میدان نبرد زینب وار بود. با خودم گفتم خون تو رنگین تر از نوجوان دیشبه؟ غسل شهادت کردیم و دونفری زدیم به دل کوه ... این بار مسیرمون رو از ابتدای خیابان شروع کردیم نه مسیر کوه که خیلی جلوتر بود. خواستیم از جایی که گروه حرکت میکرد شروع کنیم اگر کسی اومد تنها نباشه ولی خبری نبود .
اول مسیر بودیم ولی نگران سمیه که تنهاست و وسیله گیرش نیومده.... راه افتادیم ولی به بهانه خرید نون دوباره برگشتیم نیومد. گفته بود شما برید من دیر میرسم. نگرانش بودم .حرکت کردیم به سمت مسیر کوه...
که یهو توی اون سکوت از پشت سر صدایی شنیدیم... سلام به خانمهای مهدوی 😳برگشتیم سمیه بود😍 در کمال تعجب وسیله گیرش اومده بود و همون اول مسیر بهمون رسید.
انگار تلنگری خوردم... کسی که دل در گرو عشق مهدی داده تنها نمیمونه. شرمنده شدم از نادیده گرفتن و غفلت از چتر حمایت صاحب نام گروه❤️❤️❤️
کوه درکه جمعه ۱۹ دیماه
https://eitaa.com/nardebanevasl