سلام، دیروز خانمی در مراسم تشییع شهدای ناو، شرکت کرده بود که اصلا حجاب نداشت.
بنده هم این جمله را پشت عکس یکی از شهدا نوشتم و بهش گفتم: سلام خواهر عزیزم لطفا این مطلب را بخونید.
شهید محسن ترکان: خواهرم حجاب تو مانند خون من است.
💎 ارسالی از دوستان
https://eitaa.com/nardebanevasl
کار فرهنگی جهادی ما ✌️
درست کردن بسته های حاوی:
کتاب های خلاصه زندگی شهدا،
عکس رهبر شهیدمون،
جمله ای از شهدا
که بین نوجوانان توی تجمع های شهر کاشان عرضه شد😊🤍
#محیا
@sadramahdyar
کتاب سیزده چهارده
لباسهامو پوشیدم.
بسته های فرهنگیم رو برداشتم که راهی مسجد بشم و با هیات به سمت میدون هفت حوض بریم.
نگاهم به کتاب روی میز افتاد،
سیزده چهارده ,۱۳۱۴
مدتیه گذاشتمش که بخونم و اگر خوب بود تهیه کنم برای توزیع ولی فرصت نشده بود.
با خودم گفتم امشب اینو ببرم، ببینم قسمت کی میشه.
دو دل بودم بین بردن و نبردنش
آخه خودم هنوز نخوندمش
بازش کردم
جملات زیبایی راجع به حجاب گفته بود.
گذاشتمش توی کیفم و راهی شدم.
رسیدیم میدان هفت حوض محل تجمع.
شروع کردم به توزیع بسته های فرهنگی.
بسته هام تموم شد ولی کتاب هنوز قسمت کسی نشده بود.
دو تا دختر شل حجاب توجهم رو جلب کرد.
رفتم سمتشون، گرم صحبت بودند.
منتظر بودم که صحبتشون تموم بشه و برم باهاشون صحبت کنم که نگاهم افتاد به یک خانم کشف حجاب.
بیخیال این دو نفر شدم و سریع رفتم سمت اون خانم، سیگاری در دستانش بود، بلوز و شلوار پوشیده بود و ظاهری نامناسب داشت.
رفتم پیشش سلام کردم و گفتم اهل مطالعه هستید، با ذوق خاصی گفت خیلی زیاد.
کتاب را دادم بهش و گفتم این قسمت و روزی امشب شما بود.
تشکر کرد و از هم جدا شدیم.
پ.ن: در صفحه عنوان کتاب راجع به محتوای کتاب نوشته بود
کتاب سیزده چهارده 1314 حجاب و حیا در تاریخ و تجربه نزدیک به مرگ ( انتشارات هادی)
چای فروش
دو هفته قبل در مسیر برگشت، آقای فروشنده بساط جای ذغالی راه انداخته بود برای فروش.
رفتم سمتشون و گفتم ببخشید الان ماه مبارک هستش بهتره چای نفروشید، برکت مالتون از بین میره.
کلی داد و قال کرد و گفت اگه دفعه دیگه حرفی بزنی من میدونم و تو😡.
هفته گذشته نبودش.
ولی این هفته در سراشیبی کوه که قرار گرفتم متوجه شدم هستش و بساط چایی رو پهن کرده.
صبر کردم شکوفه و سوده جلوتر از من برند که اگر حرفی زد دوستان اذیت نشوند.
رسیدم کنارش.
گفتم ببخشید آقا حیفه الان ماه مبارکه،
شروع کرد به داد و قال با صدای بلند
منم توجه نکردم و ادامه دادم و گفتم برکت از مالتون میره و به مسیر ادامه دادم.
به دوستان همراه جریان دو هفته گذشته را گفتم و معتقد بودم اگر این هفته تذکر نمیدادم فکر میکرد از دادش ترسیده ام.
پرچم ایران
آخرین روز ماه مبارک رمضان، راهی کوه درکه شدیم.
پرچمها و عکس رهبر شهیدمون رو گذاشتیم و مشغول خواندن دعای ندبه، شدیم.
کوهنوردان هم در حال گذر بودند.
هرچند تعدادشان خیلی کم بود.
نگاهم به آقاهی افتاد که در حالیکه سیگار میکشید😢، به سمت پرچم ایران رفت و پرچم را که باد خم کرده بود، درست کرد.
آقای دیگری، دستش را به پرچم کشید، روی صورتش مالید.
دعا تموم شد و داشتیم برمیگشتیم.
در روبرویمان با سگ بزرگی مواجه شدیم که غلاده هم نداشت😔.
به دوستان گفتم از اینطرف بیایید، اون قسمت سگه.
آقا پسر که متوجه ترسم شد، گفت کاری به شما نداره، راحت باشید.
بهش گفتم اون کاری نداره ما میترسیم.
خشمی عجیب درونم شعله کشید و با خودم گفتم اقلا قلاده براش میزاشتی، اومدم همین حرف رو به زبون بیارم که
پسره اومد جلوتر و گفت: میشه پرچمتونو یه لحظه بدید به من.
در حالیکه همچنان خشم داشتم، گفتم بله و پرچم ایران را دادم بهش.
گرفت بوس کرد و برگردوند.
دیگر سراغی از خشم درونم نبود.
حس خاصی بود.
پسری که اصلا ظاهرش نشون نمیداد طلب پرچم کرد ...
هر سه تاییمون از حرکت آقا پسر جا خوردیم.
انشاءالله خداوند عاقبت همگی ما روختم به خیر کند.
سلام،
من هم امروز در تجمع شبانه محله مون دو تا دختر نوجوون بدون حجاب دیدم.
رفتم جلو باهاشون دست دادم، عید را بهشون تبریک گفتم و آرزو کردم که سال پیروزی باشه
بعد هم بهشون گفتم: دخترای گلم می دونم شما هم از اسرائیل متنفر هستید.
نمیشه هم از اسرائیل متنفر باشی هم به حرفش گوش بدی!
چون نتانیاهو گفت : من از زنان ایرانی بدون حجاب حمایت می کنم و شعار زن زندگی آزادی را به فارسی تکرار کرد!
در آخر هم گفتم: نیروهای امنیتی اسلحه دارن درسته؟ اسلحه ی ما هم روسری و چادر ماست، چون دشمن ازش خیلی
می ترسه و منتظره ما بزاریمش زمین!
گوش کردند و گفتند چشم
💎 ارسالی از دوستان
https://eitaa.com/nardebanevasl
#امر_به_معروف
چهارشنبه سوری
آخرین سه شنبه سال هم فرا رسید.
قرار بود بر خلاف شبهای گذشته امروز از ساعت هفده در میادین و خیابانهای شهر حاضر شویم.
ساعت حدودا پانزده بود که تصمیم گرفتم به جای میدان هفت حوض که محل تجمع اصلی بود، برم چهار راه کرمان.
با خودم گفتم میدان که شلوغه، باید در کل سطح شهر پخش باشیم.
دوست داشتم میز و پارچه مشکی هم با خودم ببرم که عکس رهبر شهیدمون رو روش قرار بدم.
ولی میز نداشتم.
به یکنفر از دوستانم هم گفتم که تصمیم دارم برم چهار راه کرمان برای چهارشنبه سوری، اونم گفت میادش.
پرچم مشکی مزین به نام امام حسین را انداختم روی شانه هایم و با سنجاق قفلی بستمش که باز نشه، عکس رهبر مون حضرت آیتالله سید مجتبی خامنهای را دستم گرفتم و از خانه زدم بیرون.
رسیدم سر چهار راه.
زهرا هم اومده بود و یک پرچم کوچک ایران هم دستش بود.
رفتم سمتش گفت میخوای اینجا وایسی؟!
آخه یه آقاهه گفت اینجا نایستید.
گفتم بریم وسط چهار راه که همه طرف دید داشته باشه، اگه کارمون خطا باشه میان بهمون میگن.
رفتیم وسط چهار راه.
زهرا نگران گفت آخه اینجا ، اقلا بریم اونطرف، گفتم اونجا کنار خیابونه و پیدا نیستیم.
گفتم: زهرا تو برو هفت حوض، من اینجا میمونم.
گفت: آخه تو رو تنها بزارم.
گفتم: آره من قصدم این جاست، تو برو
اینجا کسی نیست.
ولی میدون شلوغه هیجان داره و بهت خوش میگذره
زهرا نرفت و موند ولی درونش نگران بود
اسپیکر را روشن کردم و مداحی حماسی گذاشتم.
چند دقیقه بعد چراغ قرمز شد و خودروها پشت چراغ ماندن.
موتور سواری از دور ما رو دید و احترام نظامی گذاشت،
چراغ سبز شد و ماشینها حرکت کردند، موتور سوار به محض اینکه کنارمون قرار گرفت مجددا احترام نظامی گذاشت و به مسیرش ادامه داد.
دیدن این صحنه خیلی خیلی شیرین بود برام.
همزمان آقایی که با ماشین رد میشد هم سرش را از ماشین بیرون آورد و از ما تشکر کرد.
به زهرا گفتم اینجا هم چیزای قشنگ میبینیم. دنبال این بودم به طریقی بتونم نگرانی و استرس زهرا روکم کنم.
هنوز داغ عزیزانم در ۱۸ و ۱۹ دی، روی دلم سنگینی میکرد.
احساس میکردم با اینجا بودنم، میتوانم نبودنم در آن صحنه جنگ داخلی را ( به خاطر خانم بودنم) کمی جبران کنم.
بیشتر از نیم ساعت از حضور دو نفره مان وسط چهار راه گذشته بود، که دیدم دو تا خانم دیگه در یک طرف خیابان در کنار نیروهای امنیتی، با پرچم حضور پیدا کردند.
برای اینکه دل زهرا محکم تر بشه، گفتم ببین زهرا اینها هم اومدند.
کم کم جمعیتشان زیاد شد و چهار راه را به دست گرفتند.
برای افطار هم موکت بزرگی آورده بودند و همونجا مشغول افطار شدند.
از اینکه چهار راه را برای حضور انتخاب کردم خوشحالم و ثوابش را هدیه کردم به شهدای دیماه😢
دیشب در تجمع خیابونی مون دختر خانمی را دیدم که روسری نداشت و حدود ۱۰ سال سن داشت و به همراه مادرش آمده بود.
رفتم جلو و بهش سلام کردم و دست دادم.
گفتم: دخترم اسمت چیه؟
گفت نازگل
گفتم به به! خودت هم مثل اسمت زیبا هستی😊 خندید و گفت ممنونم.
بهش گفتم: دخترم رزمنده ها با چی
می جنگند؟
گفت: خوب معلومه با اسلحه
گفتم : می دونستی ما زنها هم یک اسلحه داریم که دشمن خیلی بیشتر از سلاح نظامی ازش می ترسه؟ گفت: نه
گفتم می دونی این سلاح چیه؟
گفت: ایمان ؟
گفتم : درسته ولی یه کم دقیقتر بگو
گفت : نمی دونم.
گفتم: حجاب من و تو یک سلاح هستش که دشمن خیلی بیشتر از تفنگ وگلوله و موشک ازش می ترسه.
این صحبت شهدای ماست که دشمن از حجاب زنهای ما بیشتر می ترسه تا از موشک و اسلحه
پس به خاطر اینکه خون شهدا مون هدر نره و دشمن را ناامید کنیم به من قول بده که روسری بپوشی و هیچ وقت از سرت بر نداری.
گفت: چشم
من هم بهش گفتم: خدا حفظت کنه دخترم🥰
💎 ارسالی از دوستان
#امر_به_معروف
یکی از نمونه های فعالیت های اجرایی در تجمعات شبانه. محله کرمان میدون هفت حوض نارمک ، تهیه بسته محتوایی فرهنگی شهدا به افراد بد حجاب و بی حجاب
محتوی عکس نوشته شهید و خاطره، تسبیح فانتزی، شکلات
که در تاریخ ۵ فروردین ماه ۱۴۰۵ صورت پذیرفت .
سه چهار روزی میشد که زایر حرم امام رضا جان علیهالسلام بودم.
از همان روز اول که رسیدم مشهد، به محض ورود به حرم، شروع میکردم به بسته بندی برگه های کاشت ناخن و بعد از آن هم مشغول توزیع میشدم.
فقط توفیق خواندن نماز جماعت را داشتم و شاید یکی دوبار تونستم امین الله بخونم، یه بارم جامعه کبیره نصفه و و یک بار هم دعای توسل.
شبها هم که باید برای شرکت در تجمعات، پا روی دلم می گذاشتم و حرم را به قصد انجام وظیفه ترک میکردم.
احساس خیلی بدی داشتم، که اصلا وقتی برای دعا و گفتگو پیدا نکردم و با خودم گفتم کمتر کنم این کارم رو.
روز چهارشنبه بود و باران شدید میبارید.
وسایل فرهنگی رو برداشتم و راهی حرم شدم.
چون تعدادش زیاد بود، نصف وسایل را گذاشتم امانت داری و بقیه را داخل کوله پشتی ام گذاشتم.
جانماز، مهر، خودکار، شکلات، عکس شهدا و برگه های فرهنگی
با خودم گفتم خدا کنه گیر ندهند تو این بارون واقعا حوصله ندارم، که برم تفتیشهای دیگه
وارد گیت بازرسی شدم.
خادم مشغول دیدن محتویات کیفم شد.
جانماز ها رو پرسید چیه؟ گفتم به کاشت ناخنها میدم
گفت خودکار ها رو هم؟!
گفتم بله.
دست گذاشت کنار جیب کوله ام.
کمتر خادمی سراغ اینجا میرفت.
گفت: این هم گفتم بله.
حالا چشمش به جیب داخل کولی ام افتاد.
یکی از علتهایی که از این کوله استفاده میکردم، این بود که هیچ خادمی تا الان سراغ این جیب نرفته بود و راحت برگه ها و عکس شهدا و پاکتهای بسته بندی را اینجا قرار میدادم.
گفت صبر کن اینم ببینم.
ته دلم خالی شد.
گفتم محاله بزاره، برگه و عکس ببرم داخل حرم و توزیع کنم.
برگه ها را کشید بیرون گفت اینا چیه؟!
گفتم حکم کاشت ناخنه، هدیه ها را با این برگه ها میدهم.
پشت عکس شهید هادی رو خوند و گفت باشه ببر، چون کارت خوبه. ولی مواظب باش، دورت شلوغ نشه.
خوشحال گفتم نگران نباش کارم اینه.
و ثوابش برای شما هم باشه.
خلاصه امام رضا جانم که خستگی من رو دیده بود و ناراحتیم از عدم زیارت و خواندن دعا، راه را در اون روز بارونی برایم باز کرد، که راحت به پخش بسته ها بپردازم.
اوضاع حرم خیلی افتضاح شده، خیلی میشود کار کرد.
خادمهای فرهنگی خیلی کمه، تابلوهای اطلاع رسانی اطراف ضریح مطهر و ... واقعا کمه.
کاش هر طرف ورود افراد به اطراف ضریح خادمی باشه، که اقلا یک برگه به زایران دارای کاشت ناخن بده، و در مورد رفتنشون اطراف ضریح توضیح بده داخل برگه، این راحتترین کاره که میشه انجام داد.
ولی افسوس