چهارشنبه سوری
آخرین سه شنبه سال هم فرا رسید.
قرار بود بر خلاف شبهای گذشته امروز از ساعت هفده در میادین و خیابانهای شهر حاضر شویم.
ساعت حدودا پانزده بود که تصمیم گرفتم به جای میدان هفت حوض که محل تجمع اصلی بود، برم چهار راه کرمان.
با خودم گفتم میدان که شلوغه، باید در کل سطح شهر پخش باشیم.
دوست داشتم میز و پارچه مشکی هم با خودم ببرم که عکس رهبر شهیدمون رو روش قرار بدم.
ولی میز نداشتم.
به یکنفر از دوستانم هم گفتم که تصمیم دارم برم چهار راه کرمان برای چهارشنبه سوری، اونم گفت میادش.
پرچم مشکی مزین به نام امام حسین را انداختم روی شانه هایم و با سنجاق قفلی بستمش که باز نشه، عکس رهبر مون حضرت آیتالله سید مجتبی خامنهای را دستم گرفتم و از خانه زدم بیرون.
رسیدم سر چهار راه.
زهرا هم اومده بود و یک پرچم کوچک ایران هم دستش بود.
رفتم سمتش گفت میخوای اینجا وایسی؟!
آخه یه آقاهه گفت اینجا نایستید.
گفتم بریم وسط چهار راه که همه طرف دید داشته باشه، اگه کارمون خطا باشه میان بهمون میگن.
رفتیم وسط چهار راه.
زهرا نگران گفت آخه اینجا ، اقلا بریم اونطرف، گفتم اونجا کنار خیابونه و پیدا نیستیم.
گفتم: زهرا تو برو هفت حوض، من اینجا میمونم.
گفت: آخه تو رو تنها بزارم.
گفتم: آره من قصدم این جاست، تو برو
اینجا کسی نیست.
ولی میدون شلوغه هیجان داره و بهت خوش میگذره
زهرا نرفت و موند ولی درونش نگران بود
اسپیکر را روشن کردم و مداحی حماسی گذاشتم.
چند دقیقه بعد چراغ قرمز شد و خودروها پشت چراغ ماندن.
موتور سواری از دور ما رو دید و احترام نظامی گذاشت،
چراغ سبز شد و ماشینها حرکت کردند، موتور سوار به محض اینکه کنارمون قرار گرفت مجددا احترام نظامی گذاشت و به مسیرش ادامه داد.
دیدن این صحنه خیلی خیلی شیرین بود برام.
همزمان آقایی که با ماشین رد میشد هم سرش را از ماشین بیرون آورد و از ما تشکر کرد.
به زهرا گفتم اینجا هم چیزای قشنگ میبینیم. دنبال این بودم به طریقی بتونم نگرانی و استرس زهرا روکم کنم.
هنوز داغ عزیزانم در ۱۸ و ۱۹ دی، روی دلم سنگینی میکرد.
احساس میکردم با اینجا بودنم، میتوانم نبودنم در آن صحنه جنگ داخلی را ( به خاطر خانم بودنم) کمی جبران کنم.
بیشتر از نیم ساعت از حضور دو نفره مان وسط چهار راه گذشته بود، که دیدم دو تا خانم دیگه در یک طرف خیابان در کنار نیروهای امنیتی، با پرچم حضور پیدا کردند.
برای اینکه دل زهرا محکم تر بشه، گفتم ببین زهرا اینها هم اومدند.
کم کم جمعیتشان زیاد شد و چهار راه را به دست گرفتند.
برای افطار هم موکت بزرگی آورده بودند و همونجا مشغول افطار شدند.
از اینکه چهار راه را برای حضور انتخاب کردم خوشحالم و ثوابش را هدیه کردم به شهدای دیماه😢
دیشب در تجمع خیابونی مون دختر خانمی را دیدم که روسری نداشت و حدود ۱۰ سال سن داشت و به همراه مادرش آمده بود.
رفتم جلو و بهش سلام کردم و دست دادم.
گفتم: دخترم اسمت چیه؟
گفت نازگل
گفتم به به! خودت هم مثل اسمت زیبا هستی😊 خندید و گفت ممنونم.
بهش گفتم: دخترم رزمنده ها با چی
می جنگند؟
گفت: خوب معلومه با اسلحه
گفتم : می دونستی ما زنها هم یک اسلحه داریم که دشمن خیلی بیشتر از سلاح نظامی ازش می ترسه؟ گفت: نه
گفتم می دونی این سلاح چیه؟
گفت: ایمان ؟
گفتم : درسته ولی یه کم دقیقتر بگو
گفت : نمی دونم.
گفتم: حجاب من و تو یک سلاح هستش که دشمن خیلی بیشتر از تفنگ وگلوله و موشک ازش می ترسه.
این صحبت شهدای ماست که دشمن از حجاب زنهای ما بیشتر می ترسه تا از موشک و اسلحه
پس به خاطر اینکه خون شهدا مون هدر نره و دشمن را ناامید کنیم به من قول بده که روسری بپوشی و هیچ وقت از سرت بر نداری.
گفت: چشم
من هم بهش گفتم: خدا حفظت کنه دخترم🥰
💎 ارسالی از دوستان
#امر_به_معروف
یکی از نمونه های فعالیت های اجرایی در تجمعات شبانه. محله کرمان میدون هفت حوض نارمک ، تهیه بسته محتوایی فرهنگی شهدا به افراد بد حجاب و بی حجاب
محتوی عکس نوشته شهید و خاطره، تسبیح فانتزی، شکلات
که در تاریخ ۵ فروردین ماه ۱۴۰۵ صورت پذیرفت .
سه چهار روزی میشد که زایر حرم امام رضا جان علیهالسلام بودم.
از همان روز اول که رسیدم مشهد، به محض ورود به حرم، شروع میکردم به بسته بندی برگه های کاشت ناخن و بعد از آن هم مشغول توزیع میشدم.
فقط توفیق خواندن نماز جماعت را داشتم و شاید یکی دوبار تونستم امین الله بخونم، یه بارم جامعه کبیره نصفه و و یک بار هم دعای توسل.
شبها هم که باید برای شرکت در تجمعات، پا روی دلم می گذاشتم و حرم را به قصد انجام وظیفه ترک میکردم.
احساس خیلی بدی داشتم، که اصلا وقتی برای دعا و گفتگو پیدا نکردم و با خودم گفتم کمتر کنم این کارم رو.
روز چهارشنبه بود و باران شدید میبارید.
وسایل فرهنگی رو برداشتم و راهی حرم شدم.
چون تعدادش زیاد بود، نصف وسایل را گذاشتم امانت داری و بقیه را داخل کوله پشتی ام گذاشتم.
جانماز، مهر، خودکار، شکلات، عکس شهدا و برگه های فرهنگی
با خودم گفتم خدا کنه گیر ندهند تو این بارون واقعا حوصله ندارم، که برم تفتیشهای دیگه
وارد گیت بازرسی شدم.
خادم مشغول دیدن محتویات کیفم شد.
جانماز ها رو پرسید چیه؟ گفتم به کاشت ناخنها میدم
گفت خودکار ها رو هم؟!
گفتم بله.
دست گذاشت کنار جیب کوله ام.
کمتر خادمی سراغ اینجا میرفت.
گفت: این هم گفتم بله.
حالا چشمش به جیب داخل کولی ام افتاد.
یکی از علتهایی که از این کوله استفاده میکردم، این بود که هیچ خادمی تا الان سراغ این جیب نرفته بود و راحت برگه ها و عکس شهدا و پاکتهای بسته بندی را اینجا قرار میدادم.
گفت صبر کن اینم ببینم.
ته دلم خالی شد.
گفتم محاله بزاره، برگه و عکس ببرم داخل حرم و توزیع کنم.
برگه ها را کشید بیرون گفت اینا چیه؟!
گفتم حکم کاشت ناخنه، هدیه ها را با این برگه ها میدهم.
پشت عکس شهید هادی رو خوند و گفت باشه ببر، چون کارت خوبه. ولی مواظب باش، دورت شلوغ نشه.
خوشحال گفتم نگران نباش کارم اینه.
و ثوابش برای شما هم باشه.
خلاصه امام رضا جانم که خستگی من رو دیده بود و ناراحتیم از عدم زیارت و خواندن دعا، راه را در اون روز بارونی برایم باز کرد، که راحت به پخش بسته ها بپردازم.
اوضاع حرم خیلی افتضاح شده، خیلی میشود کار کرد.
خادمهای فرهنگی خیلی کمه، تابلوهای اطلاع رسانی اطراف ضریح مطهر و ... واقعا کمه.
کاش هر طرف ورود افراد به اطراف ضریح خادمی باشه، که اقلا یک برگه به زایران دارای کاشت ناخن بده، و در مورد رفتنشون اطراف ضریح توضیح بده داخل برگه، این راحتترین کاره که میشه انجام داد.
ولی افسوس
26.9M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🚩 دختـرِ کشـف حجاب انقلابی در اجتماع شـبانه میدان انقلاب به یاد رهبر شهیدمان چفیه متبرک به تربت اباعبدالله
را به عنوان #لباس_رزم سـر کرد✊
✨حتما کلام به کلام صحبت هاشون رو گوش کنید و ببینید چه دل آماده ای دارند و چه روحیه شهادت طلبی
#کار_تمیز_فرهنگی
#دختران_انقلاب
🇮🇷کانال دختران انقلاب را دنبال کنید
✅https://eitaa.com/joinchat/3435003923C863f1fbcfc
بسته های فرهنگی تهیه شده
جهت توزیع در تجمعات شبانه
به خواهران شل حجاب و بیحجاب
محتوی: گلسر، شکلات و عکس نوشته ریحانه سادات ساداتی ارمکی شهیده جنگ دوازده روزه
https://eitaa.com/nardebanevasl
کتاب ریحانه سادات هم به لطف خدا، خریداری شد.
جهت توزیع بین قشر شل حجاب و بیحجاب در تجمعات شبانه
در صفحه نخست کتابها هم، آدرس کانال ریحانه سادات نوشته شد.
https://eitaa.com/nardebanevasl
ملاقات
دو ساعتی از توزیع عکس نوشته شهدا در میدان هفت حوض گذشته بود.
رسیدیم چهار راه کرمان و طبق معمول شروع کردیم به خواندن دعای فرج (الهی عظم البلا. ...)
داشتیم دعا رو میخوندیم که متوجه خانمی شدم که از ماشین به قصد خواندن دعا پیاده شده، در ماشین باز بود و معلوم بود در حال گذر از این مکان با شنیدن صدای دعا اندکی توقف کرده، که همراه دعا شوند.
دعا که تمام شد نگاهم به دستش افتاد برگه آشنا در دستش دیدم.
احساس کردم برگه های خودمون باید باشه پشت برگه شبیه برگه های ما بود.
رفتم اون طرف که ببینم عکس کی روی برگه هست.
دیدم عکس شهید هادیه
همون برگه هایی که ما ساعاتی پیش در میدان هفت حوض توزیع کرده بودیم.
فاطمه دوستم که عکسها رو پخش میکرد کنارم بود، یه نگاهی با تعجب بهم کرد و گفت تو عکس رو بهش دادی ؟!
گفتم: نه همون برگههای میدون هفت حوضه
بعد از دو ساعت از توزیع برگه گذشته بود و با برگه در دستش از ماشین پیاده شده بود و مشغول خواندن دعا شده بود، آنهم در مکانی دیگر
و دقیقا جایی که ما بودیم، که شاهد باشیم سرنوشت برخی از برگه ها را
https://eitaa.com/nardebanevasl