eitaa logo
نردبان وصل
409 دنبال‌کننده
120 عکس
79 ویدیو
60 فایل
شیعه بدنیا آمده‌ایم که مؤثر در تحقق ظهور مولا باشیم ( بخشی از وصیتنامه شهید بیضایی) شهید باقری: باید به خود جرات داد. و اکنون ما در راه فتح قله، نردبان وصلی شده ایم برای رسیدن هموطنانی که کمی عقب مانده اند. ارتباط با ادمین: https://eitaa.com/Nekunam
مشاهده در ایتا
دانلود
اینجا حالم خوبه😍 وسط میدون بودم، یه خانوم بیحجاب و دختر هفت هشت ساله مشغول بازدید از غرفه ها، بودند. رفتم پیششون سلام علیکی کردم و گفتم چند شبه تشریف میارید؟ گفت: هرازگانی با دختر خواهرم می‌آییم. گفتم: خیلی عالی، خداخیرتون بده. گفت: آخه اینجا احساس خیلی خوبی بهم دست میده😍. گفتم تا حالا فکر کردید به اینکه مردها میرند پشت لانچر، یا ایست بازرسی و به این طریق خدمت می‌کنند و از وطنمون، دفاع میکنند ولی ما خانمها چی؟! جریان اون آقا پسره دهه هشتادی که دو دست و پاهایش را پای لانچر از دست داد و همون روز صاحب دختر شد رو شنیدید؟ گفت: آره گفتم: ببین ادامه زندگی چقدر برایش سخت خواهد شد. حالا ما خانمها باید چطور وظیفمون و دینمون رو در قبال این شهدا و جانبازان ادا کنیم،که دشمن رو ناامید کنیم؟ دیدید رهبر چندین ساله به نماد مبارزه و مقاومت چفیه دور گردنشون مینداختند، ما هم یه چفیه به نیابت از رهبر شهید تهیه کردیم که متبرک به تربت پاک و مطهر اباعبدالله الحسین هستش، حاضری به عنوان نماد مبارزه تا ظهور امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف سرت کنی؟ گفت: نمی‌دونم بتونم سرم کنم یا نه. گفتم: شنیدید نتانیاهو سال ۱۴۰۱ گفت دختران مکشفه سربازان پیاده نظام من هستند و من در کنارشان ایستاده ام، و سردار سلامی که در جنگ دوازده روزه شهید شدند فرمودند ما با همین دختران به جنگ شما می‌آییم. الان شما با حضورتون بخشی از حرف سردار رو ثابت کردید و انشاءالله با حجاب کامل سرباز امام زمان خواهیم شد و دشمن رو‌ناامید میکنیم. ادامه دادم گفتم راستی این سخن رهبر رو شنیدید که فرمودند بدحجابی یا ضعف حجاب درست نیست، همه ما دینداریم ولی یک نقصهایی هم داریم، باید نقصها را برطرف کنیم؛ هر چه بتوانیم برطرف کنیم، بهتر ‌است.‌ الان نقص من توی باطن من و نقص شما توی ظاهر . با این لبخند روی لبتون نشون میده شما باطنتون از من خیلی بهتره ولی مسأله ای که هستش باطن منو کسی نمی‌بینه و الگو قرار نمیده، ولی بی‌حجابی رو‌همه می‌بینند و این دیدن باعث ترویج این موضوع میشه و شما هم سهیم خواهید بودن در این امر. حرفم رو تایید کرد. گفتم: روی حرفهام فکر کن و برو تحقیق کن راجع به حجاب. الآنم اگه دوست داشته باشی این چفیه رو سرتون کنم، سری تکون داد و گفت باشه. چفیه رو سرش کرد و به بچه خواهرش با لبخندی گفت ببین خالت با حجاب شد. ......࿐჻ᭂ🍃🌸🍃჻ᭂ࿐...... https://eitaa.com/nardebanevasl
فعلا قابلیت بارگیری به دلیل درخواست زیاد فراهم نیست
نمایش در ایتا
سختی راه، شیرینی نتیجه؛ چرا نباید بی‌تفاوت باشیم؟ در مسیر رفتن به تجمعات سعی میکنم آخر هیات قرار بگیرم، که راحت بتوانم امر به معروف در مسیر را، داشته باشم. معمولا تراکت یا خاطرات شهیده ریحانه سادات همراهم برمیدارم و به بی‌حجاب ها و شل حجاب ها تقدیم میکنم، اونایی هم که از گرفتن برگه های فرهنگی خودداری می‌کنند را مورد خطاب قرار میدهم که عزیز دلم حجاب آیه قرآن است و رد میشوم. خلاصه اینکه از کنار هیچکسی بی‌تفاوت نمیگذرم. یک شب قبل از عید غدیر بود، ساعت برگشت هیات از میدون هفت حوض شد ولی من مشغول صحبت با دختر کشف حجاب بودم و نتونستم با هیات برگردم‌. صحبتهام تموم شد و تنهایی راهی مسیر بزگشت، شدم. در مسیر برگشت حدود چهار تا از برگه های خاطرات شهیده رو که در مسیر رفت توزیع کرده بودم، دیدم که روی صندلی گذاشته بودند. برداشتم و گفتم ببینم اینا نصیب چه کسی خواهد شد. آقایی از پشت سر صدایم زد و گفت ببخشید خانم وقت دارید چند لحظه. گفتم: بفرمایید. گفت: من هرشب،پشت سر شما حرکت میکنم و کارتون رو دیدم و واکنش خانمها رو که چقدر حرفهای ناشایست میزنند. بهتر نیست روشتون رو تغییر بدید؟! مثلا چفیه هدیه بدید، بهشون یا کارای دیگه گفتم: ببین کوله پشتی من پر از چفیه هست، ولی هر کاری جایی داره. کاغذهایی که از روی صندلیها برداشته بودم رو، نشونشون دادم و گفتم ببینید من اول برگه میدم، اینم برگه هایی که گرفتند ولی گذاشتند و رفتند. و اگر برگه نگیرند، حتما تذکر میدم. و وقتی اون فرد شروع می‌کنه به فحش دادن، یعنی برایش خیلی سخته شنیدن حرف من، چون عادت به شنیدن تذکر نداره و براش گرون تموم شده حرف من و مشکل ما اینه که همه تذکر نمی‌دهند اگه همه تذکر بدهند کلافه میشه و دیگه توی خیابون اینطوری نمیاد. یه مثال از خودم زدم که زمان کرونا اعتقاد به ماسک زدن نداشتم، ولی از بس مردم بهم گیر میدادند که خانم ماسک بزن، مجبور بودم برای آرامش اعصاب ماسک بزنم، علی رغم میل باطنیم. آقا پسر گفت: بله فرمایش شما درسته من خودم زمانیکه دانشجو بودم هم سعی میکردیم از اینجور کارها بکنیم. خداحافظی کردیم و به مسیر ادامه دادم. باران نم نمک شروع به باریدن کرد،در گوشه ای پناه گرفتم. خانمی داشت رد میشد با دیدن من برگشت و گفت شما همونی هستید که برگه پخش میکردید؟ گفتم: بله گفت: خداخیرتون بده همش دوست داشتم شما رو ببینم نمی‌دونید چقدر کارتون خوبه من دیدم برگه هایی که می‌دادید رو شروع میکردند به خوندن. نمونه برگه ها رو هم گرفت و خداحافظی کرد و رفت. ......࿐჻ᭂ🍃🌸🍃჻ᭂ࿐...... https://eitaa.com/nardebanevasl
دغدغه‌ای به نام حریم؛ گامی در دل جامعه چند شب گذشته از مسجد زدم بیرون، با پرچم به سمت چهار راه داشتم حرکت میکردم، که به تجمع برسم. سمت راستم به پارک بود. سه تا پسر و یه دختر که نشسته تو بغل پسره رو دیدم و بی‌توجه رد شدم. چند قدم بیشتر برنداشته بودم که به خودم گفتم برگرد و برو‌تو‌ پارک و به دختر خانم تذکر بده. برگشتم و رفتم سمتشون و سلام کردم. گفتم: دخترم حیفه شخصیت شماست که در خیابون اینگونه رفتار کنی!!! این پسرها به فکر شما نیستند. بهرشون رو‌میبرند و بعد کنارت میزنند گفت: برو بابا منم قبلاً با حجاب بودم ولی الان به این نتیجه رسیدم. گفتم برو راجع به حجاب تحقیق کن، راجع به دختران خارج از ایران که تازه مسلمان شدند و .. هرچی بهش گفتم بلند نشد😢 و دست پسر هم دور کمر دختر در حال چرخش. گفتم: پدر مادرت گناه دارند، نمی‌دونند تو این کارها رو‌میکنی و.. این پسرها حاضرند یکی با مامانشون و‌خواهرشون این کار رو بکنه پسرها هم‌میخندید و هر کدوم یه چیزی میگفتند آخرش گفتند: برو بابا گفتم: تا بلند نشی نمیرم گفت: خوب نرو باز ادامه دادم و دختر همینطور روی بغل پسر نشسته بود داد بلندی کشیدم که بلند میشی یا نه دختره از جا پرید و سه تا پسر هم بلند شدند به داد و قال گفتند: خوب برو دیگه گفتم: داد بزنید نمیرم گفت: تو زر نزن، منم زر نمی‌زنم. گفتم‌: مودب شو‌تا برم. وای بر ما که با دیدن منکرات سکوت کردیم که جامعه به این وضع رسیده😢 روز بعد که داشتم با خودم فکر میکردم، گفتم کاش از ابتدا شروع میکردم به گفتن خاطرات شهید هادی و بعد از دختره میخواستم بلند شه ، اینطوری با زندگی یه شهید هم آشنا شون میکردم . ......࿐჻ᭂ🍃🌸🍃჻ᭂ࿐...... https://eitaa.com/nardebanevasl
طرف می‌ره پای لانچر با آگاهی به اینکه ممکنه شهید بشه، یا حتی جانباز جانبازی خیلی سخته خصوصا اینکه جووون باشی و دو دست و دو پایت را همزمان با پدر شدنت از دست بدهی. دیگر با کدوم دستها فرزندت را نوازش خواهی کرد😢. ولی شما مردانه رفتید پای لانچر و دفاع کردید از ایران اسلامی در جبهه جنگ سخت. اما ما از ترس یک حرف بد شنیدن، یه اهانت، یه هل خوردن، و یا با توجیه اینکه من بلد نیستم و ... جنگیدن در جبهه جنگ نرم را رها کردیم. مبارزه مبارزه است جنگ جنگ است و ویرانی جنگ نرم بیشتر از جنگ سخت است کاش ما هم یک رزمنده جنگ نرم شویم برای امام زمانمون ......࿐჻ᭂ🍃🌸🍃჻ᭂ࿐...... https://eitaa.com/nardebanevasl
ایات حجاب.pdf
حجم: 41.5K
افرادیکه تمایل دارند امر به معروف کنند ولی نمیتوانند زبانی اینکار را انجام دهند، این فایل را پرینت بگیرند و در اختیار فرد بیحجاب قرار دهند. میتونیم بعد از سلام علیک بهشون بگیم برای انجام امری نیت کردم سه آیه از قرآن با ترجمه و تفسیر بخونم. چون تعداد زیاد نذر کردم خواستم شما هم منو کمک‌کنی و در ثوابش شریک باشی زیاد هم وقت شما را نمیگیره حدود پنج دقیقه ......࿐჻ᭂ🍃🌸🍃჻ᭂ࿐...... https://eitaa.com/nardebanevasl
. مدتیه به لطف خدا، به آگهی های دیوار مراجعه میکنم، و با همکاری دوستانم به افرادیکه خدمات کاشت ناخن ارائه میدهند پیام‌ میدهیم. یکنفر از عزیزانی که کاشت ناخن انجام میدادند، بی‌حجاب هم بودند، بنده پیام بالا را برایشان فرستادم. و پاسخی که ایشون دادند 👇 چشم سعی خودمو میکنم ان‌شاءالله این قبیل کارهای کوچک چراغ راه بانوان سرزمینمان شود. ......࿐჻ᭂ🍃🌸🍃჻ᭂ࿐...... https://eitaa.com/nardebanevasl
نردبان وصل
افرادیکه تمایل دارند امر به معروف کنند ولی نمیتوانند زبانی اینکار را انجام دهند، این فایل را پرینت ب
این کار رو خودم تجربه کردم البته من روی برگه ننوشتم همینطوری میرفتم سمت بیحجابها و میگفتم یه نذر دارم میتونید کمکم کنید؟ زیاد وقت نمیگیره بعد بهشون میگفتم چکار کنند و ادامه میدادم که روی شما حساب میکنم و یه عدد برای شما میزارم یه سریاشون توی گوشی یادداشت میکردند که یادشون نره یه بار چند تا دختر بودند، یکیشون گفت من خودم نمی‌خونم، میگم مامانم براتون بخونه خلاصه اینم تجربه خودم
روایت ۵۳ "خیابان، سنگری که نباید رها می شد " سنگری به نام خیابان؛ جایی برای بازگشتِ حُرها دیشب، شهر در اقیانوس محرم غرق بود. عطر گلاب و چای روضه در هم پیچیده بود و صدای گریه‌هایی که از عمقِ جان می‌آمد، فضای شهر را پر کرده بود. اما من... من با قلبی که از یک «دردِ عمیق» می‌سوخت و نفس‌هایی که به سختی بالا می‌آمد، راه می‌رفتم. آنچه مرا به هم ریخته بود، مظلومیتِ مقتدرانه‌ی حضرت آقا (مدظله العالی) بود. وقتی فرمودند «بنده علی‌الاصول نظر دیگری داشتم»، تمام وجودم لرزید. این کلام، اوج اقتدار و بصیرتِ رهبری بود که با وجود دیدگاه متفاوت، برای حفظ حرمتِ ساختار اجرایی و اتمام حجت، اجازه صادر کردند. غصه‌ی من از این نبود که راه بسته است؛ غصه‌ی من از کسانی بود که با وجود دیدنِ شاخصِ نورانیِ ولایت، مسیرِ آزموده شده و بن‌بستِ مذاکره را انتخاب کردند. دلم می‌سوخت که چرا باید «تبعیت»، در میانِ برخی مسئولان به «تعارف» یا «مصلحت‌سنجی‌های غلط» بدل شود. در همین حالِ ناخوش، به چهارراه رسیدم. میانِ فرازهای آخر زیارت عاشورا و فکر کردن به این غربتِ بصیرتی میان مسئولان، زار زار گریه کردم. انگار می‌خواستم تمامِ غبنی را که از این «تفاوتِ خط‌مشی‌ها» در وجودم ریشه دوانده بود، با اشک بیرون بریزم. وقتی دسته راه افتاد و من با جسمی بی‌حال به دنبالشان رفتم، دیدم که این «عدم تبعیت» فقط در طبقات بالای سیاست نیست؛ در کفِ خیابان هم خودش را نشان داده است. دیدم که دنیای «حق» و «باطل»، نه در دو جبهه‌ی دور، بلکه درست در کنار هم، در یک خیابان ایستاده‌اند. یک طرف، پرچم‌های سیاه و چشم‌های اشکی عزاداران بود و طرف دیگر، دنیایی که رسانه‌های غربی با دقت در ذهن جوانان و نوجوانان ما کاشته بودند. روبه‌روی من، تصاویری بود که با حرمتِ محرم و حیا در تضاد مطلق بود؛ پوشش‌هایی که از هر جهت مشمئزکننده و زننده به نظر می‌رسید و رفتارهایی که هیچ پیوندی با وقارِ یک عزادار نداشت. تکبری که در دودِ سیگار پنهان شده بود و بی‌پررواییِ عجیبی که در نگاهشان موج می‌زد؛ گویی در قلبِ عزاداری، یک شهرِ بیگانه و غریب بنا شده بود. لحظه‌ای که یکی از آن‌ها، دودِ سیگارش را به صورتم پف کرد و با لحنی تند پرسید: «چیه؟ چون چادری، بدت می‌اد؟»، سکوت کردم. اما درونم فریاد می‌زد: این تقصیر تو نیست؛ این نتیجه‌ی رها کردنِ سنگرهاست. دلم برایشان سوخت. واقعاً سوخت! چون می‌دانستم این‌ها «دشمن» نیستند، بلکه «گم‌گشتگانِ» دنیای رسانه‌اند. کسانی که تحت تأثیرِ موج‌های مسمومِ رسانه‌های غربی، اصالتِ خود را گم کرده‌اند. رسانه‌هایی که به آن‌ها آموختند «آزادی» یعنی رها شدن از هر بند و هر حیا، و «مدرنیته» یعنی تبدیل شدن به یک کپی بی‌روح از فرهنگ‌های دوردست. آن‌ها نمی‌دانند که این وضعیت، نه آزادی، بلکه یک «اسارتِ نامرئی» است. آن‌ها نمی‌دانند آزادی واقعی، یعنی «آزاده‌نفس» بودن در برابرِ جریان‌های مسموم، نه همرنگ شدن با آن‌ها. ☄همان‌جا به یک حقیقت تکان‌دهنده رسیدم: ما خیابان را رها کردیم. همان‌طور که برخی مسئولان، نگاهِ حکیمانه‌ی ولایت را در معادلاتشان گم کردند، ما هم فکر کردیم اگر فقط در مسجد و پایگاه بمانیم، تکلیف تمام است. اما خیابان، رها شد تا به دستِ تفکر پوچ لیبرال بیفتد و به میدانِ بازی رسانه‌هایی تبدیل شود که هر روز ذره‌ذره، عفت و حیا را از رگ‌های جامعه می‌گیرند. حالا دیگر می‌فهمم... خیابان، فقط مسیرِ رسیدن به مسجد نیست؛ خیابان، سنگرِ اصلی است. اگر ما با همان «شاخصِ امام» در این سنگر نایستیم، دیگران با دود و هیاهو و پوشش‌های زشت، آن را تصاحب می‌کنند. تنها راه نجات، سوار شدن بر همان «کشتیِ نجاتی» است که امام حسین (علیه السلام) برایمان مهیا کرده؛ راهی که از «حُر شدن» شروع می‌شود و به «تبعیتِ محض از ولایت» ختم می‌شود. ما باید به خیابان برگردیم؛ نه فقط به عنوان رهگذر، بلکه به عنوان صاحبانِ اصلیِ این تفکر، تا دوباره عطرِ خوشِ اصالت را به مشامِ این جوانان و نوجوانان برسانیم و به آن‌ها یادآور شویم که دستانِ گرمِ ولایت، هنوز برای بازگشتِ آن‌ها باز است. ✍این روایت، تقدیم به سمیه عزیز؛ رفیقِ دغدغه‌مند و پیشگامی که در میدانِ سختِ فرهنگ و عفاف، سنگرِ خیابان را رها نکرد. و با هر گام در مسیر جذب و ترویج حجاب، گویی در حالِ بازپس‌گرفتنِ اصالتِ گم‌شده‌ی جوانانمان است. این متن، تکریمِ تلاش‌های تو و تمامِ کسانی است که باور دارند نجاتِ جامعه، از دلِ همین خیابان‌ها آغاز می‌شود 🍃✨ سرباز کوچک میدان ۲۸ خردادماه ۱۴۰۵ @revayatzeynab
✨سعى‌ كنيد خودتان‌ را چنان‌ بسازيد كه‌آمادگى‌ ظهورحضرت‌ مهدى (عجل‌الله‌ تعالی فرجه الشریف) را داشته‌ باشيد:)🍃 شهید محسن‌ گلستانی
چراغ قرمز، توقفِ اجباری و شروعِ رسالتی اختیاری شب اول محرم، به‌دلیل برگزاری مراسم در مسجد، برنامه تجمعات شبانه‌مان تغییر کرد. دیگر هیئت به سمت هفت‌حوض نمی‌رفت و قرار شد همه در چهارراه کرمان برای پرچم‌گردانی و مراسم عزاداری جمع شویم. برای من، بهترین جا درست وسط چهارراه بود؛ جایی که ماشین‌ها پشت چراغ قرمز توقف می‌کردند و من فرصت پیدا می‌کردم بسته‌های فرهنگیِ خاطرات شهدا را بین ماشین‌ها، توزیع کنم. با دقت اطراف را نگاه می‌کردم و سراغ ماشینهایی میرفتم که راننده یا سرنشینانش بی‌حجاب یا شل حجاب بودند. بعضی ماشین‌ها همین که کنار ما پشت چراغ قرمز می‌ایستادند، شیشه‌هایشان را بالا می‌کشیدند. با خودم می‌گفتم: «این دیگه مشخصه از من بسته نمیگیره و ...» اما یه چیزی درونم گفت: «تو تمام تلاشت را بکن.» همین شد که جلو می‌رفتم، به شیشه می‌زدم و بسته را نشان می‌دادم. گاهی با اشاره می‌گفتند: «نمی‌خواهیم» و اینجا دیگه مسیولیت من تموم بود. بسته‌ها متنوع بودند تا برای مخاطب جذاب‌تر باشند و هرکس حس کند سهمی متفاوت نصیبش شده است. کم‌کم همه بسته‌ها توزیع شد و فقط بسته‌هایی از خاطرات شهیده ریحانه سادات ارمکی باقی مانده بود. در همین لحظه، ماشینی پشت چراغ قرمز توقف کرد؛ راننده آقا بود و کنارشان دختری نشسته بود. با خودم گفتم الان که فقط یک محتوا دارم ، یه بسته بهشون بدم. بسته را که شامل برگه خاطره، تسبیح، شکلات و عکس شهیده بود، به آقا دادم و کنار رفتم. لحظه ای نگذشته بود که صدایم کردند. برگشتم. دخترخانم دستش را به سمتم دراز کرد و گفت: «به من هم بدهید.» دستش از آرنج تا مچ، خالکوبی داشت و شلوارش پر از پارگی 😢. با لبخند گفتم: «چشم» و یک بسته دیگر هم به او دادم. به لطف خدا بسته های فرهنگی در پشت چراغ قرمز بین سرنشینان بی‌حجاب، توزیع شد ، و این شد کار هرشبم در ایام محرم همراه با پرچم گردانی. خلاصه اینکه، ما مأمور به تلاشیم، نه نتیجه. گاهی فقط کافی‌ست بی‌تفاوت عبور نکنیم؛ شاید همان یک قدم، همان یک بسته، همان یک برخورد کوتاه، بتواند جرقه‌ای در یک دل روشن کند. ......࿐჻ᭂ🍃🌸🍃჻ᭂ࿐...... https://eitaa.com/nardebanevasl
memorial_cards_maximized_a4.pdf
حجم: 628.7K
فایل رزق تاشوی گنبد حجاب باتشکر از طراحان کانال طرح وایده ┏━━━━━━━━🇮🇷┓ @atashbe_ekhtear ┗🕊━━━━━━━━┛