eitaa logo
نردبان وصل
409 دنبال‌کننده
120 عکس
79 ویدیو
60 فایل
شیعه بدنیا آمده‌ایم که مؤثر در تحقق ظهور مولا باشیم ( بخشی از وصیتنامه شهید بیضایی) شهید باقری: باید به خود جرات داد. و اکنون ما در راه فتح قله، نردبان وصلی شده ایم برای رسیدن هموطنانی که کمی عقب مانده اند. ارتباط با ادمین: https://eitaa.com/Nekunam
مشاهده در ایتا
دانلود
نردبان وصل
افرادیکه تمایل دارند امر به معروف کنند ولی نمیتوانند زبانی اینکار را انجام دهند، این فایل را پرینت ب
این کار رو خودم تجربه کردم البته من روی برگه ننوشتم همینطوری میرفتم سمت بیحجابها و میگفتم یه نذر دارم میتونید کمکم کنید؟ زیاد وقت نمیگیره بعد بهشون میگفتم چکار کنند و ادامه میدادم که روی شما حساب میکنم و یه عدد برای شما میزارم یه سریاشون توی گوشی یادداشت میکردند که یادشون نره یه بار چند تا دختر بودند، یکیشون گفت من خودم نمی‌خونم، میگم مامانم براتون بخونه خلاصه اینم تجربه خودم
روایت ۵۳ "خیابان، سنگری که نباید رها می شد " سنگری به نام خیابان؛ جایی برای بازگشتِ حُرها دیشب، شهر در اقیانوس محرم غرق بود. عطر گلاب و چای روضه در هم پیچیده بود و صدای گریه‌هایی که از عمقِ جان می‌آمد، فضای شهر را پر کرده بود. اما من... من با قلبی که از یک «دردِ عمیق» می‌سوخت و نفس‌هایی که به سختی بالا می‌آمد، راه می‌رفتم. آنچه مرا به هم ریخته بود، مظلومیتِ مقتدرانه‌ی حضرت آقا (مدظله العالی) بود. وقتی فرمودند «بنده علی‌الاصول نظر دیگری داشتم»، تمام وجودم لرزید. این کلام، اوج اقتدار و بصیرتِ رهبری بود که با وجود دیدگاه متفاوت، برای حفظ حرمتِ ساختار اجرایی و اتمام حجت، اجازه صادر کردند. غصه‌ی من از این نبود که راه بسته است؛ غصه‌ی من از کسانی بود که با وجود دیدنِ شاخصِ نورانیِ ولایت، مسیرِ آزموده شده و بن‌بستِ مذاکره را انتخاب کردند. دلم می‌سوخت که چرا باید «تبعیت»، در میانِ برخی مسئولان به «تعارف» یا «مصلحت‌سنجی‌های غلط» بدل شود. در همین حالِ ناخوش، به چهارراه رسیدم. میانِ فرازهای آخر زیارت عاشورا و فکر کردن به این غربتِ بصیرتی میان مسئولان، زار زار گریه کردم. انگار می‌خواستم تمامِ غبنی را که از این «تفاوتِ خط‌مشی‌ها» در وجودم ریشه دوانده بود، با اشک بیرون بریزم. وقتی دسته راه افتاد و من با جسمی بی‌حال به دنبالشان رفتم، دیدم که این «عدم تبعیت» فقط در طبقات بالای سیاست نیست؛ در کفِ خیابان هم خودش را نشان داده است. دیدم که دنیای «حق» و «باطل»، نه در دو جبهه‌ی دور، بلکه درست در کنار هم، در یک خیابان ایستاده‌اند. یک طرف، پرچم‌های سیاه و چشم‌های اشکی عزاداران بود و طرف دیگر، دنیایی که رسانه‌های غربی با دقت در ذهن جوانان و نوجوانان ما کاشته بودند. روبه‌روی من، تصاویری بود که با حرمتِ محرم و حیا در تضاد مطلق بود؛ پوشش‌هایی که از هر جهت مشمئزکننده و زننده به نظر می‌رسید و رفتارهایی که هیچ پیوندی با وقارِ یک عزادار نداشت. تکبری که در دودِ سیگار پنهان شده بود و بی‌پررواییِ عجیبی که در نگاهشان موج می‌زد؛ گویی در قلبِ عزاداری، یک شهرِ بیگانه و غریب بنا شده بود. لحظه‌ای که یکی از آن‌ها، دودِ سیگارش را به صورتم پف کرد و با لحنی تند پرسید: «چیه؟ چون چادری، بدت می‌اد؟»، سکوت کردم. اما درونم فریاد می‌زد: این تقصیر تو نیست؛ این نتیجه‌ی رها کردنِ سنگرهاست. دلم برایشان سوخت. واقعاً سوخت! چون می‌دانستم این‌ها «دشمن» نیستند، بلکه «گم‌گشتگانِ» دنیای رسانه‌اند. کسانی که تحت تأثیرِ موج‌های مسمومِ رسانه‌های غربی، اصالتِ خود را گم کرده‌اند. رسانه‌هایی که به آن‌ها آموختند «آزادی» یعنی رها شدن از هر بند و هر حیا، و «مدرنیته» یعنی تبدیل شدن به یک کپی بی‌روح از فرهنگ‌های دوردست. آن‌ها نمی‌دانند که این وضعیت، نه آزادی، بلکه یک «اسارتِ نامرئی» است. آن‌ها نمی‌دانند آزادی واقعی، یعنی «آزاده‌نفس» بودن در برابرِ جریان‌های مسموم، نه همرنگ شدن با آن‌ها. ☄همان‌جا به یک حقیقت تکان‌دهنده رسیدم: ما خیابان را رها کردیم. همان‌طور که برخی مسئولان، نگاهِ حکیمانه‌ی ولایت را در معادلاتشان گم کردند، ما هم فکر کردیم اگر فقط در مسجد و پایگاه بمانیم، تکلیف تمام است. اما خیابان، رها شد تا به دستِ تفکر پوچ لیبرال بیفتد و به میدانِ بازی رسانه‌هایی تبدیل شود که هر روز ذره‌ذره، عفت و حیا را از رگ‌های جامعه می‌گیرند. حالا دیگر می‌فهمم... خیابان، فقط مسیرِ رسیدن به مسجد نیست؛ خیابان، سنگرِ اصلی است. اگر ما با همان «شاخصِ امام» در این سنگر نایستیم، دیگران با دود و هیاهو و پوشش‌های زشت، آن را تصاحب می‌کنند. تنها راه نجات، سوار شدن بر همان «کشتیِ نجاتی» است که امام حسین (علیه السلام) برایمان مهیا کرده؛ راهی که از «حُر شدن» شروع می‌شود و به «تبعیتِ محض از ولایت» ختم می‌شود. ما باید به خیابان برگردیم؛ نه فقط به عنوان رهگذر، بلکه به عنوان صاحبانِ اصلیِ این تفکر، تا دوباره عطرِ خوشِ اصالت را به مشامِ این جوانان و نوجوانان برسانیم و به آن‌ها یادآور شویم که دستانِ گرمِ ولایت، هنوز برای بازگشتِ آن‌ها باز است. ✍این روایت، تقدیم به سمیه عزیز؛ رفیقِ دغدغه‌مند و پیشگامی که در میدانِ سختِ فرهنگ و عفاف، سنگرِ خیابان را رها نکرد. و با هر گام در مسیر جذب و ترویج حجاب، گویی در حالِ بازپس‌گرفتنِ اصالتِ گم‌شده‌ی جوانانمان است. این متن، تکریمِ تلاش‌های تو و تمامِ کسانی است که باور دارند نجاتِ جامعه، از دلِ همین خیابان‌ها آغاز می‌شود 🍃✨ سرباز کوچک میدان ۲۸ خردادماه ۱۴۰۵ @revayatzeynab
✨سعى‌ كنيد خودتان‌ را چنان‌ بسازيد كه‌آمادگى‌ ظهورحضرت‌ مهدى (عجل‌الله‌ تعالی فرجه الشریف) را داشته‌ باشيد:)🍃 شهید محسن‌ گلستانی
چراغ قرمز، توقفِ اجباری و شروعِ رسالتی اختیاری شب اول محرم، به‌دلیل برگزاری مراسم در مسجد، برنامه تجمعات شبانه‌مان تغییر کرد. دیگر هیئت به سمت هفت‌حوض نمی‌رفت و قرار شد همه در چهارراه کرمان برای پرچم‌گردانی و مراسم عزاداری جمع شویم. برای من، بهترین جا درست وسط چهارراه بود؛ جایی که ماشین‌ها پشت چراغ قرمز توقف می‌کردند و من فرصت پیدا می‌کردم بسته‌های فرهنگیِ خاطرات شهدا را بین ماشین‌ها، توزیع کنم. با دقت اطراف را نگاه می‌کردم و سراغ ماشینهایی میرفتم که راننده یا سرنشینانش بی‌حجاب یا شل حجاب بودند. بعضی ماشین‌ها همین که کنار ما پشت چراغ قرمز می‌ایستادند، شیشه‌هایشان را بالا می‌کشیدند. با خودم می‌گفتم: «این دیگه مشخصه از من بسته نمیگیره و ...» اما یه چیزی درونم گفت: «تو تمام تلاشت را بکن.» همین شد که جلو می‌رفتم، به شیشه می‌زدم و بسته را نشان می‌دادم. گاهی با اشاره می‌گفتند: «نمی‌خواهیم» و اینجا دیگه مسیولیت من تموم بود. بسته‌ها متنوع بودند تا برای مخاطب جذاب‌تر باشند و هرکس حس کند سهمی متفاوت نصیبش شده است. کم‌کم همه بسته‌ها توزیع شد و فقط بسته‌هایی از خاطرات شهیده ریحانه سادات ارمکی باقی مانده بود. در همین لحظه، ماشینی پشت چراغ قرمز توقف کرد؛ راننده آقا بود و کنارشان دختری نشسته بود. با خودم گفتم الان که فقط یک محتوا دارم ، یه بسته بهشون بدم. بسته را که شامل برگه خاطره، تسبیح، شکلات و عکس شهیده بود، به آقا دادم و کنار رفتم. لحظه ای نگذشته بود که صدایم کردند. برگشتم. دخترخانم دستش را به سمتم دراز کرد و گفت: «به من هم بدهید.» دستش از آرنج تا مچ، خالکوبی داشت و شلوارش پر از پارگی 😢. با لبخند گفتم: «چشم» و یک بسته دیگر هم به او دادم. به لطف خدا بسته های فرهنگی در پشت چراغ قرمز بین سرنشینان بی‌حجاب، توزیع شد ، و این شد کار هرشبم در ایام محرم همراه با پرچم گردانی. خلاصه اینکه، ما مأمور به تلاشیم، نه نتیجه. گاهی فقط کافی‌ست بی‌تفاوت عبور نکنیم؛ شاید همان یک قدم، همان یک بسته، همان یک برخورد کوتاه، بتواند جرقه‌ای در یک دل روشن کند. ......࿐჻ᭂ🍃🌸🍃჻ᭂ࿐...... https://eitaa.com/nardebanevasl
memorial_cards_maximized_a4.pdf
حجم: 628.7K
فایل رزق تاشوی گنبد حجاب باتشکر از طراحان کانال طرح وایده ┏━━━━━━━━🇮🇷┓ @atashbe_ekhtear ┗🕊━━━━━━━━┛
رزق تاشوی گنبد حجاب باتشکر از طراحان کانال طرح وایده ┏━━━━━━━━🇮🇷┓ @atashbe_ekhtear ┗🕊━━━━━━━━┛
می‌گفت: روی خودتون جوری کار کنید که ؛ اگه یه گناه هم کردید گریه‌تون بگیره ! -شهید‌جهاد‌مغنیه "کوچه شهدا"💫 ╭┅─────────┅╮ @kooche_shohadaa ╰┅─────────┅
چه نذری و چه حرکتی بهتر از در دهه ی منتسب به این فریضه‌ی مهم است. ‌ ‌ تصویر، گزارشی است از فعالیت خالصانه جوانان در یکی از محلات تهران ‌ از طرحشون پرسیدیم،پاسخ دادند: ‌ «دو نفریم یکی آینه دستشه که پشتش پرچم چسبوندیم یکی هم یه جعبه قشنگ، که داخلش روسری متبرک امام رضا و کتاب [] هست راه میریم در تجمع و دنبال سوژه بی حجاب میگردیم و ازشون دعوت میکنیم در چالش ما شرکت کنند خیلی ها راضی نمیشن ولی اونهایی که راضی میشن ‌ ازشون می‌پرسیم عکس یک رزمنده در دست ماست که این شبها میاد تجمع ... حدس میزنید کیه؟ همه شهدا بهش غبطه میخورن و ... ‌ حالا هی حدس میزنن یا هیچی نمی‌دونن ‌ در آخر میریم عقب و آینه رو برمیگردونیم تا خودشون رو ببینند ‌ بعدش میگیم یک لباس رزم متبرک حرم امام رضا بهتون هدیه میدیم سرش میکنیم و میگیم این لباس رزمه چون نتانیاهو سال ۴۰۱ گفته بی حجاب ها عوامل من در ایران هستن و ... ‌ الحمدلله بازخوردها خوب بود😊» ‌ ‌ ‌ تألیف استاد راضیه محمدزاده ‌ قبول باشد إن شاءالله ‌ ‌ همراه با مادر👇 https://ble.ir/accompanied_by_mother. بله🍃 https://eitaa.com/accompanied_by_mother. ایتا🍂
یک چفیه، چند دختر و یک آغوش پر از تشکر به خاطر ایام محرم مسجدها الهی شکر شلوغ شده. افرادی که حجاب کاملی هم ندارند، این ایام به مسجد میآیند. در بین جمعیت شاهد دختران کم سن و سال بی‌حجابی که تازه به سن تکلیف رسیده بودند، هم بودم. دو تا چفیه برداشتم و گفتم برم باهاشون صحبت کنم . از بسته های فرهنگی که آماده کرده بودم هم بسته های خاطرات ریحانه سادات را که به سن و سالشون تقریبا میخورد رو برداشتم . شام غریبان بود و دخترها دم در مسجد مشغول شمع روشن کردن بودند.مراسم رو رها کردم و رفتم دم در مسجد. به یکیشون گفتم چند سالته؟ گفت: نه سال گفتم: ا پس روسریت کو خاله گفت: پاره شده و دیگه نداشتم گفتم: نتانیاهو رو میشناسی؟ همون اسراییلی که به ایران حمله کرد. بفهمه شما ها روسری ندارید، کلی خوشحال میشه میخوای چفیه بدم سرت کنی؟ خوشحال گفت: آره داشتم سرش میکردم دخترای هم سن و سالش با روسری ولی نه حجاب کامل اومدند کنارم و گفتند ما هم می‌خوابیم، گفتم: شما که روسری دارید، آفرین به حجابتون امشب چفیه به اندازه کافی همراهم نیست، یکی دیگه دارم که بدم به دوستتون که روسری نداره به شما به هدیه دیگه میدم اون که روسری نداشت خودش اومد جلو و گفت: آخه خاله روسری نداشتم سرم کنم ( این دختر خانم پارسال ایام محرم مامانش کاشت ناخن داشت، بسته کاشت ناخن که بهش دادم ، چند روز بعد ناخن‌هایش رو برداشت) خلاصه یه چفیه هم سر ایشون کردم. و به بقیه قول دادم فردا شب براشون چفیه ببرم. و به همگیشون به بسته فرهنگی دادم. دختر اولیه تا آخر مراسم دایم می اومد بغلم میکرد و تشکر میکرد. ......࿐჻ᭂ🍃🌸🍃჻ᭂ࿐...... https://eitaa.com/nardebanevasl
مساجد را به خیابان‌ها بیاوریم پارک ها ی نزدیک خونه هامون رو میتونیم به مکانی برای روضه سیدالشهدا در دهه محرم تبدیل کنیم . زیرانداز و ریسه ی عزا و یه کلمن شربت و آب و بقیه کار رو ابی عبدالله خودش ردیف میکنه اینجا مردم رهگذر، تک سینه میزنن و یاحسین میگن اون انتهای پارک با شنیدن صدای زیارت عاشورا افرادی که رو نیمکت ها بودند دست روسینه گذاشته، سلام به امام حسین علیه‌السلام ،دادند شربت خنک و پرچم مشکی یا حسین همه ی پیام این روز است سخنرانی حاج آقا با صدای پرندگان قاطی میشه و یکم آفتاب و گرما که هنوز میشه زیر سایه درختان نشست مارو یاد کربلا میندازه و افرادی که به این خیمه نزدیک شدند غروب عاشورا، همراه با برگزاری مراسم در پارک برامون غربتی عجیب داره خستگی بدنی با لذت اینکه تونسته بودیم برای امام حسین علیه‌السلام کاری کنیم، حس دوست داشتنی بود که با عالم عوضش نمیکنم پارکهای ما تشنه حضور قشر مذهبی اند، پارکها رو سیراب کنیم با حضورمون ارسالی از دوست عزیزم ز، ا ......࿐჻ᭂ🍃🌸🍃჻ᭂ࿐...... https://eitaa.com/nardebanevasl