واقعاً هرچقدر از تأثیر خوب مکالمه‌ی face to face با آدم ناآشنا و غریبه و رندوم بگم کمه.

یکی از کتاباهای قفسه‌ی حسنا رو برداشتم، در تراس رو باز کردم، هوا سرده سوز می‌آد خیلی زیاد. من هم بنده‌ی این سوزها هستم.

واقعاً به عنوان یکدانه نرگس از این‌که 24/7 رو تو آشپزخونه بگذرونم مشکلی ندارم.

واقعاً درود

نه تنها یک آدم با طنز بالا رو باید رو سر گذاشت، آدمی که طنزت رو متوجّه شه رو هم همین‌طور باید بوسید و روی سر گذاشت. این‌شکلیه که با مواجهه با طنزت قرار نیست برّ و برّ نگات کنه.

امروز حسنا گفت اگه برم دندون‌پزشکی و تو نیای یه‌جوری می‌شم، اگه برم خونه مامان‌گلی و تو نیای یه جوری می‌شم، اگه وقتائی که می‌رم خرید و تو نیای یه جوری می‌شم. القصّه که ما وسیله‌هامونو جمع کردیم و مقصدمون پلاژه تا کمپ کنیم و یه جوری نشیم. شببخیر

داشتم فکر می‌کردم این آدما که ذوق زندگی کردن دارن چه خفنن، یعنی برای ذوق‌زدگی‌آنه زندگی کردن محدودیت سنی ندارن؛ یه نفر می‌تونه ۷۰ سالش باشه و برای فوت کردن قاصدک ذوق داشته باشه. و چه و چه و چه امیدوارم آدم سریع الذوق‌کنی باشم. آمین

اومدم تایید کنم ولی دیدم دوتا جواب نمیده. پس تو دلم گفتم که کاش هفت هشت‌ تا بودم. یکی آشپزی می‌کرد، یکی درس می‌خوند و سر فرصت جزوه‌هارو می‌نوشت، یکی با صبوری زیاد با کارفرما برخورد می‌کرد، یکی به استایل و ادا‌هاش می‌رسید، یکی دوره‌ و ورکشاپ‌هاشو شرکت میکرد، یکی می‌رفت باشگاه و اون یکی هم معشوقه می‌بود. ولی من کلاً یکی‌‌م. یک عدد آدم که مثل مارشمالو در طی این روند داره کِش میاد. امیدوارم نسخه‌های بعدی‌م زودتر برسن، چون برای تمدید این کش اومدنِ تک نفره تضمینی ندارم🧘🏻‍♂