گاهاً تصاویر لب سخن را با انسان آغاز می‌کند. آسمان حال گریانش را، سبزه‌زار حال رشدش را و انسان‌ها گاه‌گداری برگه‌ای از تظاهر بر پیشانی می‌چسبانند تا احوال تقلبی را بر مردم قالب کنند. ایهاالناس، ما داستان‌های واقعی شما را دوست داریم. - نرگس‌خاتون

سلاماً علی من کانوا سنداً للجمیع و عند وحدتهم لم یجدوا کتفاً؛

خیلی می‌خواستم نظاره‌گر باشم. نباید، نباید این‌ها این‌جا گفته بشه. این ادبیاتِ کودکانه این ادبیاتِ پیش پا افتاده نشأت از درد قلب دارن. [ تاریخ تکرار می‌شود ] هلهله وُ پای‌کوبیِ زنانِ شام به تکرار روی اورده * دهنِ بسته پی‌نوشت: لطفاً به موقعِ انتشار ویدئوهایِ این‌چنینی، کمی تأمل کنید تا عادی‌سازی صورت نگیره؛ گاهاً غایتُ غرض فقط دیده شدنه‌ست فقط اون قبحُ ریختنهَ‌ست

[ دیر است برایِ بودن و فغان عشق تو بی‌فرجام، این‌قدر تکاپو، جهد؛ امید و این است پایان؟ من خواب دیده‌ام مرده‌ام ] - لیلیث

حقیقت‌شُ بخواید مرد بودنِ پسربچه‌ها رو دوست دارم، جوونه زدنِ جنمُ جربزهَ رو داخلِ وجودشون دوست دارم. اوه جا انداختم عزیزم، دیدنِ این صحنه‌ها رو دوست دارم * لب‌خند

عزیزم؛ صبر عزیزم؛ صبر عزیزم؛ صبر عزیزم؛ صبر عزیزم؛ صبر

خب راست‌ش از احوالاتِ حنجرهٔ این مرد، یه استکان چای با غنچهٔ گل‌محمدیِ روش می‌مونه دختر * مهمون چی، مهمون باشیم؟

دِ نه دیگه؛ هجی باید کرد " بگذر " رو * آره عزیزم

انسان درندهٔ بالقوه است * نرم‌نرمك می‌شه بالفعل

[ در ستایشِ تارها ] ما را در بندِ زنجیرِ کبر و غرور تحویلِ جامعه دادند. دل‌هایی که آب‌زیرکاه بازی در می‌اورند و بر تکه‌ای کاغذ عشقشان را می‌نگاشتند و تجسمِ با هم بودن داشتند، پشت بر هم کرده‌اند. مردمی که به پایِ حفظ شرافت نگاه‌های غم‌دیده را می‌دزدند و بیمشان آن است که خدایی ناکرده گریه کنند و فلانی‌ها در جواب گویند:[مرد و مردم که ال نمی‌کنند ] مکتبی را ساخته‌اند و در آن درس عشق و محبت نکرده‌اند. ساخته‌اند و نگفتند که اشک بر هر دردی دواست. ساخته‌اند و نگفتند که بنگر آسمان نیلی را و یادِ معشوق کن و نغمهٔ عشق سر ده. نگفتند، اما شما بگوئید؛ برایِ اینده بگوئید. - نرگس‌خاتون | خیلی سعی کردم این‌دفعه خاكِ غم نشینه رو این پاراگراف.

عزیزم، آدمی‌زاد بندهٔ حبه عزیزم، آدمی‌زاد بندهٔ حبه عزیزم، آدمی‌زاد بندهٔ حبه عزیزم، آدمی‌زاد بندهٔ حبه عزیزم، آدمی‌زاد بندهٔ حبه

عزیزِ نرگس، لب‌خندُ داشته باش.