مسکن قوی من.. بودنت با وجود همه مشکلات آرومم می‌کند نبودت با همه خوش بودنم داغونم می‌کند #دست‌نویس

نیست در دیده ما منزلتی دنیارا ما نبینیم کسی را که نبیند مارا:)

در گلویم گیر کرده ، زخمِ یک بُغضِ غریب!

من تشنه‌ی یک سلامِ کوتاه بودم، و حالا به آرامشِ یک سکوتِ دور می‌روم. مرا در خوابِ آبیِ خاک به یاد آورید. همین. #دست‌نویس

مرا ببوس که چشم از کتاب بردارم مرا ببند که دست از شراب بردارم کجاست آنکه کنارش شبی خودم باشم کجاست آنکه کنارش نقاب بردارم به توبه کردن من هیچ اعتباری نیست که دست از تو مگر توی خواب بردارم تو مثل چشمه‌ی زاینده در دل کوهی چگونه از دل سنگ تو آب بردارم چگونه چشم بدوزم به آفتاب تنت چگونه چشم از آن آفتاب بردارم چگونه پیش تو باشم تو را هدر نکنم چگونه بوسه‌ی سفت از حباب بردارم پریده نئشگی‌ام، جام بعد را باید که از میانه‌ی مشتی خراب بردارم حساب دفتر میخانه شرح عشق من است حساب کن، نکند بی حساب بردارم..

من صبح‌ها برای نوشتن زاده می‌شوم شب‌ها برای مرور مخفی اسم تو

هزار مرتبه از ریشه، ریشه کن شده ام اگر که خم نشدم چون تو استخوانِ منی...

تفاوت من و تو رفت و آمد است، همین! تو می‌روی و منم که کنار می‌آیم..

مرا هزار امید است و هر هزار تویی شروع شادی و پایان انتظار تویی بهارها که ز عمرم گذشت و بی‌تو گذشت چه بود غیر خزان‌ها اگر بهار تویی دلم ز هرچه به غیر از تو بود خالی ماند در این سرا تو بمان ای که ماندگار تویی شهاب زودگذر لحظه‌های بوالهوسی است ستاره‌ای که بخندد به شام تار تویی جهانیان همه گر تشنگان خون من‌اند چه باک زان‌همه دشمن چو دوست‌دار تویی دلم صراحی لبریز آرزومندی‌ است مرا هزار امید است و هر هزار تویی