حرف را میشود از حنجره بلعید و نگفت. وای اگر چشم بخواند، غم ناپیدا را .!

__

چنان رسم زمان از یادها برده است نامم را که دیگر کوه هم پاسخ نمی گوید سلامم را به خون غلتیده ام در زخم خنجرها و با یاران وصیت کرده ام از هم نگیرند انتقامم را قنوتم را کف دست شراب انگاشتند اما من آن رندم که پنهان می کنم در خرقه جامم را سر سجاده ام بودم که گیسوی تو در هم ریخت نظرهای حلال و آرزوهای حرامم را فراموشی حریری از غبار افکنده بر سنگی از این پس می نوازد عطر تنهایی مشامم را

_

منِ سرما زده را گرم در آغوش بگیر به هوای بغلت بود که سرما خوردم

به آفتاب گردون گفتن: چرا شب ها سرت پایینه گفت : شب ها ستاره ها چشمک میزنن و من نمیخوام به خورشیدم خیانت کنم

گفتم بده از کنج لبت بوسه و گفتا ، ترسم سر پیری مرض قند بگیری .

بویِ دلتنگیِ پاییز، وزیده‌ست ولی اولِ موسم این فصل، مگر "مهر" نبود؟!

00:38

گنجِ عشقِ خود نهادی در دلِ ویرانِ ما سایه دولت بر این کنجِ خراب انداختی