"آشوب درونش را نه کلمات می‌توانست بیان کند و نه فریاد ها. . ."

دل گرفته من کی چو غنچه باز شود؟ مگر صبا رساند به من هوای تو را...

باز میپرسی‌ چطور اینگونه‌ شاعر شد دلت تو دلت را جای من بگذار؛ شاعر می‌شود!

خنده بر لب میزنم تا کس نداند راز من ورنه این دنیا که ما دیدیم خندیدن نداشت...

باز میپرسی‌ چطور اینگونه‌ شاعر شد دلت تو دلت را جای من بگذار؛ شاعر می‌شود!

چی میشد دور نبودی، همسایه رو به رومون بودی، دمپایتو می‌پوشیدی میومدی باهم یه چایی میخوردیم.

رو ندارم که بگویم صنم و عشق منی مذهبی بودن ما دردسری شد که نگو.🙃

گاهی آدم خسته‌تر از اونیه که نشون می‌ده… دلش پره اما ساکت، چشمش خیس اما می‌خنده. یه روزی کسی رو داشت که همه‌چی براش بود، ولی حالا فقط یه خلأ مونده، یه جای خالی که هیچ صدایی پرش نمی‌کنه. رفت… و با خودش یه تیکه از وجودم رو برد. من موندم و خاطره‌هایی که هر شب تکرار می‌شن، مثل آهنگ غمگینی که هیچ‌وقت تموم نمی‌شه. تنهایی اینجا سنگین‌تر از هر چیزی‌یه… ولی چاره‌ای نیست؛ بعضی دردها فقط باید باهاشون زندگی کرد، نه درمانشون، نه فراموششون… فقط تحملشون. #دست‌نویس

گفتند در یک جمله او را توصیف کن؛گفتم: در‌آسمان‌تاریک،میان‌همه‌ستارگان،او‌ماه‌من‌است.

زیر‌ لب ، با اخم گفتی : چادرت را جمع کن ! خنده‌ رو ، آهسته‌ تر گفتم : اطاعت سرورم ..