نترس. سرانجام فریاد می‌زند ناخدا که جزیره‌ای پیداست؛ جزیره‌ای کوچک، جزیره‌ای سرد اما امن... نقطه‌ای در انتهای دریا که رنج‌ها را تمام می‌کند. :)

یسری آدما مقاومن،هی دارن مقاومت می‌کنن؛ مقاومت می‌کنن که گریه نکنن، غصه نخورن، ناراحتی نکنن، عصبی نشن، کم نیارن و رها نکنن و... من از همین آدمای مقاومم. انقدر مقاوم بودم و به روی خودم نیاوردم که الان کوچیک‌ترین چیزا باعث می‌شه ناراحتی کنم، انگار از یه جا به بعد باطری مقاومتت تموم می‌شه و تو می‌مونی و مشکلاتی که باعث می‌شن ناراحتیت بروز پیدا کنه…

« زندگی عزیز! امروز هم برای گرفتن حال ما، زور خودت را بزن، مهم نیست. ما به خودمان قول داده‌ایم همه‌ جوره حال‌مان خوب باشد.^^ »

آب را در بطری ها خلاصه کردیم! هوا را در کپسول های اکسیژن، جنگل را در چند گلدان خانه و دریا هم که در وهم آکواریوم جا شد! ما زیبایی را نشستیم روی مبل تا از تلویزیون تماشا کنیم و حالا نگران همه ی چیزهای اندکمانیم که در حال اتمام است...

همیشه یادت باشه غم تو برای هیچ کس مهم نیس تاکید میکنم هیچ‌کس

من میان جمعیت گم شدم، اما هر کس فقط یک سایه از من دید

ببخش باران! تو هی میباری و ما شسته نمی‌شویم...

‏و می‌دانی بزرگسالی شايد از همين جا شروع شود: پنهان كردن اندوه .

گذشته‌ای که حالمان را گرفته است؛ آینده‌ای که حالی برای رسیدنش نداریم و حالی که حالمان را به هم می‌زند؛ چه زندگی خوبی!

‹ ما را جز خیالی آرام، طلبی نیست ز دنیا. ›

مقایسه کردن خودت با بقیه بیهودست! اونم وقتی که خیلیاشون هیچکدوم تروماهای تورو نداشتن و حتی خونواده های حمایت گر داشتن در حالی که تو ماه ها وقت گذاشتی فقط برای التیام بخشیدن به خودت