اگرناکوک ناکوکم به ساز من بساز امشب به سرباز دلم شاهانه بازی را بباز امشب

ڪـهنه زخمی ڪـه به جان از غم دور ے دارم لاعلاجیست ڪـه با دست تو درمان دارد

از خود مران مرا که قسم می خورم هنوز جز با دو چشم مست تو عهدی نبسته ام

آنقدر دوستت دارم که خودم هم نمی‌دانم چقدر دوستت دارم. هربار که می‌پرسی چقدر؟ با خودم فکر می‌کنم دریا چطور حساب موج‌هایش را نگه دارد...

من قصه‌ی فراق تو را خاک کرده‌ام حاصل چه شد؟ جوانه زدی،‌ بیشتر شدی.»

یار من زیبا و چشم شور دشمن ها زیادمی سپارم عشق خود را به دست وَ اِن یَکاد

بعد از تو این باران تو را؛ هر بار به یادم خواهد آورد چیزی نماند از این عاشق؛ که در عشقت بد آورد

گفتم خداحافظ ولی؛ در دل چه آهی دارم! ای عشق… غیر از تماشای تو در باران؛ چه راهی دارم… ای عشق…

ز مستی فاش میگویم تو را بوسیده ام، اما ‏کسی باور ندارد حرفِ مستِ لااُبالی را

روزی اگر سهمش شدی، با عشق در قلبش بشین معشوقهٔ معشوقه ام، معشوقه ام را حفظ کن

خسرو شکیبایی حرف قشنگی میزنه: «عمر با ارزش ترین داراییِ آدمه. اگه کسی برات وقت گذاشت، یعنی داره از ارزشمندترین و غیرقابل تکرارترین چیزی که داره، خرجت می کنه! پس قدرشو بدون...!»

ولی بهترین آدم زندگیت ‏کسیه که حالت رو، از نحوه چت کردنت ‏و ایموجی هات میفهمه !‌