شاید رازش اینه که‌ بهش فکر نکنی .

خدایا یه ته مونده ذوق برام مونده گذاشتم برای گره‌ای که به دستت باز میشه کورش نکن

با اینکه من یه فرد عاشق زمستونم اما تابستون برام یاداور اون حال خوبه تموم شدن مدرسه ،برگشت از امتحان اخر و دراز کشیدن زیر باد کولر و خوردن هندوانه یخِ

یه وقتا تصمیم میگیرم حرفامو حتی ننویسم،نمیدونم شاید یکی از ویژگی های درونگرا بودنه اینکه تو حتی از خودتم فاصله بگیری ارتباط با خودتم محدود کنی

چه بخوایم چه نخوایم هر چقدر انکارش کنیم توی روابط با ادم ها هرچند کم کوچکترین حرفشون دربارت میتونه حالتو تغییر بده

حالا به اینکه اون حرف چی باشه چقدر خوب یا بد باشه بستگی داره

انسان ها اصلا موجودات جالبی نیستن!

مثلا حرف‌هایی که اون فرد کوچک از دنیای ارتباطاتم زد زندگی دیروز و شاید حتی امروزم رو به دست گرفت.

سمت بیابون های قبرستون رو کندن و دارن تبدیل میکنن به قبر های بیشتر دارن اماده میشن برای ماها

ولی بابا حق داشت که میگفت به تو اعتماد دارم اما به اون ادمای بیرون نه!

بابا میگه یه روز زندگی رو بذار پشت در،حیاط رو جارو کن گلای تو باغچه رو آب بده و حیاط رو با بوی خاک خیس خورده معطر کن زغال هارو با زغال گردون اتیش کن بریز تو سماور زغالی گوشه حیاط بذار صدای قل قلش در بیاد حالا بشین برات چایی بریزم ☕️🌻✨