یه وقتا تصمیم میگیرم حرفامو حتی ننویسم،نمیدونم شاید یکی از ویژگی های درونگرا بودنه اینکه تو حتی از خودتم فاصله بگیری ارتباط با خودتم محدود کنی

چه بخوایم چه نخوایم هر چقدر انکارش کنیم توی روابط با ادم ها هرچند کم کوچکترین حرفشون دربارت میتونه حالتو تغییر بده

حالا به اینکه اون حرف چی باشه چقدر خوب یا بد باشه بستگی داره

انسان ها اصلا موجودات جالبی نیستن!

مثلا حرف‌هایی که اون فرد کوچک از دنیای ارتباطاتم زد زندگی دیروز و شاید حتی امروزم رو به دست گرفت.

سمت بیابون های قبرستون رو کندن و دارن تبدیل میکنن به قبر های بیشتر دارن اماده میشن برای ماها

ولی بابا حق داشت که میگفت به تو اعتماد دارم اما به اون ادمای بیرون نه!

بابا میگه یه روز زندگی رو بذار پشت در،حیاط رو جارو کن گلای تو باغچه رو آب بده و حیاط رو با بوی خاک خیس خورده معطر کن زغال هارو با زغال گردون اتیش کن بریز تو سماور زغالی گوشه حیاط بذار صدای قل قلش در بیاد حالا بشین برات چایی بریزم ☕️🌻✨

شاید رازش همینه که بابا میگه!

آدمیایی که با رفتار صادقانه و بدون نقاب کنارت قرار میگیرن،با حرفاشون بهت اسیب نمیرسونن انرژی مثبت میدن و یه جورایی بهت نشون میدن اون ادم خوبه هنوز هست انقدر تو دلت نفوذ میکنن که تو برای لحظه به لحظه موفقیت و خوشحالیش شاد میشی 🫠✨

من در ظاهر هستم اما گم شده‌ام در چه چیز و کجا؟نمیدانم فقط میدانم انقدر پرت شده‌ام که هرچه میچرخم بیشتر فرو میرم

در نهایت، دلتنگی مبهمی میماند بدون این که بدانی برای چه کسی یا برای کجا دلتنگ هستی...