تو زیبایی و بی پروایی و من که ازین دلتنگی بیمار!

عادت کن به بی ادا بودن،به واقعی بودن،به لباس تکراری پوشیدن ،به بی ارایش بیرون رفتن،به خنده های از ته دل، به گفتن جمله ی (این رستوران گرونه بریم فلافل بخوریم) به گفتن جمله ی (دلم خیلییی برات تنگ شده) بدون اینکه فکر کنی طرف پررو میشه، به بروز دادن احساساتت،به خودت بودن، به بی ادا بودن،به راحت بودن و سخت نگرفتن عادت کن و باور کن دلربا ترین ویژگی برای آدمیزاد همینه.

‌تند کردم قدمم تا گیرمت درجان ، ولی بچه‌ای بیخود چرا بابا خطابت میکند ؟ (:

دلِ من بند تو بود و دل تو بند چه کس ؟ بند لبخند تو بودوتو به لبخند چه کس ؟

همه ی زندگیم داد زدم عشق منی سنگدل زندگیت بود به پابند چه کس ؟

تار و پودم همه را بافته بودم با تو فاش کن هستیِ تو بود به پیوند چه کس؟

ماه من بودی و تنها قسمم جان تو بود :) دلِ تو بود وفا دار به سوگند چه کس ؟

قهوه ی تلخ مرا یاد تو شیرین میکرد تو به دنبال که بودی و بگو قند چه کس ؟

بلبل طبعِ دلم صید دلت بود افسوس عشوه و نازتو بودَست خوشایند چه کس ؟

دل من سنگ صبور تو شد اما دل تو همدم و همسفری بود به دلبند چه کس؟ :)

_

توی قلبت دوباره یه جا به من بده..