ازشون میپرسن که

حاجی تا حالا کجا شده تعجب کنی کجا شده گریه کنی کجا شده خندت بگیره

جناب عزرائل میگه که

اونجایی که گریم گرفت ( به قول گفتنی ناراحت شدم ) جایی بود ک باید جون ی مادری رو میگرفتم که تو بیابون بچش رو داشت میزایید‌ و نه پدری بالاسر بچه بود نه کس دیگه ایی و من باید بچه رو اونجا تنها میزاشتمش

خیلی ناراحت شدم اونجا

بعد حاجی عزرائیل میگه اونجایی خندم گرفته

که رفتم جان ی تاجری رو بگیرم که رفته بود کفاشی ، کفش داده بود به کفاشی و می‌گفت جوری بدوزش که سال بعد بیام درستش کنی !

حاجی میگه اونجا خندم گرفته بود ک من میخوام جونتو تا نیم ساعت دیگه بگیرم اونوقت تو ب فکر سال بعدتی😂

جایی که تعجب کردم هم موقعی بود

که رفتم جون ی عالمی رو بگیرم .. وقتی به اون عالم توجه کردم دیدم الله اکبر ! این عالم عظیم الشان همون بچه ایی هستش ک تک و تنها تو بیابون ولش کردم و با خودم گفتم آینده این بچه چی میشه ..

تامام

خلاصه ک طبق گفته آقا امیر المومنین عليه السلام گذشته ک رفته آینده هم که نیومده ( پس جفتش عدم است) پس این فرصت بین دو عدم(حال) رو غنیمت بشمار ..