من کشتهمردهی آدمهای لایهدارم. اونایی که تو دنیای سطحی امروز، هنوز بلدن عمیق بودن رو زندگی کنن. هربار که باهاشون همکلام میشی، یه چیز تازه ازشون کشف میکنی.
من همیشه تو خودم دنبال مقصرم، حتی اگه ناراحتم کنی، میگم تقصیر منه که اجازه دادم انقدر بهم نزدیک شی تا زورت برسه ناراحتم کنی.
وقتی واقعا به چیزی اهمیت بدم، نسبت به کوچیکترین اتفاقی که بهش مربوطه هم حساس میشم و میتونه ناراحتم کنه. خیلی اذیتکنندهست، چون نمیتونی جلوشو بگیری.
میان حرفی میزنن که بنظرشون خیلی عادیه و رندومه ولی نمیدونن با کسی طرفن که به واو به واو حرفاشون تا صبح فکر میکنه و تمام ذهنش بهم میریزه