آخرای اردیبهشت.

انقدر که از عکسای رندوم خوشم میاد ، از عکسایی که هزار تا دقت سرش خرج شده و مرتب‌سازی شده خوشم نمیاد.

حالا بماند که پشت این عکس یا تکسای رندوم؛ چقدر خاطره نهفته‌ست

تلگرام الان اینجوریه که میری دیگه اون فعالیت نرمال و لایف‌استایل همیشگی چنلای موردعلاقت نمیبینی بجاش با موجی از غم روبه‌رو می‌شی.

ارامش و کجا پیدا می‌کنید؟

مووآن کردن خودش یه هنره.

بعضی‌وقتا مامان مجبورم می‌کنه ادامه بدم و زندگی کنم. منظورم از زندگی کنم اینه‌که کاری می‌کنه دوباره اون روحیه جنگنده‌ای که واسه آیندم ساخته بودم برگرده. مجبورم می‌کنه کارایی که تو لیست‌وبرنامه هام بوده رو تیک بزنم. بعد وقتی می‌فهمه دوباره روی این دور افتادم خوشحال می‌شه و دیگه مجبورم نمی‌کنه. و باید بگم خیلی وقتا ، همین مامان نجات‌دهنده بود ⭐️/ .

یه آدمایی هستن بدون ترس قضاوت یه سبک خاص موسیقی گوش می‌دن، یه سبک خاص لباس می‌پوشن، یه چیز خاص سفارش میدن، یه اکسسوری های خاص دارن، یه جای خاص میرن، اینا باعث می‌شن وقتی می‌بینمشون ذهنم از هر چرت‌وپلا هایی خالی شه و روی خاص بودنشون متمرکز شه.

"حذف آدمای سمی" یا " زنده باد اون قطع ارتباطی که می‌ارزید" خیلی تجربه نایسی بود‌ پیشنهاد می‌کنم