خون می‌چکد از دیده در این کنجِ صبوری؛

آدم ها می آیند زندگی میکنند می میرند ومیروند... اما فاجعه ی زندگی تو آن هنگام آغاز می شود که آدمی میرود اما نمی میرد! می ماند و نبودنش در بودن تو چنان ته نشین می شود که تو می میری در حالی که زنده ای...

برای بچه‌هاتون رفیق باشید نه بازجو و زندان‌بان؛ اینجوری پیش شما احساس امنیت می‌کنن، باهاتون حرف دل‌شون‌و می‌زنن، از آدمای ناامن طلب محبت نمی‌کنن...

تهی بود ، خالی خالی ، هیچ چیز نمی‌توانست به اشتیاقش بیاورد ، دلش می‌خواست به اندازه سال‌های طولانی بخوابد ، خسته بود ، هیچ چیز به وجدش نمی آورد ، هیچ کس لبانش را به خنده وا نمی‌داشت ، به دنبال راه چاره‌ای بود ، به دنبال رهایی می‌گشت ، باید کاری می‌کرد اما چه کار ، او تنهاتر از این حرف‌ها بود . !

واقعا تنهایی به تعداد آدمایی که دورمونن بستگی نداره ؛ آدم میتونه دقیقا همون لحظه‌ای که وسط یه مهمونی شلوغ بین یه عده آدم نشسته کنج مغزش هندزفریشو بزاره تو گوشش و زانوهاشو بغل کنه و قلبش تنهاییشو فریاد بزنه . !

ما در نبودن‌ها، بیشتر از بودن‌ها زندگی کردیم و نگذاشتیم کسی بفهمد.

و کاش هیچ‌وقت پناهت، دلیل غمت نشود.

و کاش نویسنده داستان زندگی ام تو باشی..

نوروز را می‌خواهم چکار؟ تا تو با منی، هر روز من نو روز است.