بالهای شکسته‌ی پروانه‌ها را ترمیم میکرد اما نیاز داشت کسی قلب آسیب دیده‌ی او را ترمیم کند که ناگهان همگی رفتند او ماند و خودش و دو بالِ شکسته‌ی دردناک.

تهی بود ، خالی خالی ، هیچ چیز نمی‌توانست به اشتیاقش بیاورد ، دلش می‌خواست به اندازه سال‌های طولانی بخوابد ، خسته بود ، هیچ چیز به وجدش نمی آورد ، هیچ کس لبانش را به خنده وا نمی‌داشت ، به دنبال راه چاره‌ای بود ، به دنبال رهایی می‌گشت ، باید کاری می‌کرد اما چه کار ، او تنهاتر از این حرف‌ها بود . !

چشم‌ها مجموعه‌ای از تمام ناتمامی ها دردها، ناكامی‌ها، غم ها و خاطرات بر باد رفته هستند.

‏برخی شب‌اند، ‌باقی ستاره‌اند و تو ماه.

احساس میکنم اینو قبلا فرستاده بودم، ولی خب به هرحال 😃

دافنه دوموریه تو رمان ربکا میگه: ‏"روزی با خود فكر می كردم اگر او را با غريبه‌ای ببينم ، دنيا را به آتش میكشم . اما ، امروز حاضر نيستم كبريتی روشن كنم تا ببينم او كجاست و چه میكند ."

نه اون فرق داشت