ناراحت کردن یه آدم مثل پرت کردن یه تیر به آسمونه که نمیدونی کجای زندگیت قراره برگرده پایین و یقه‌ی خودتو بگیره ؛

طوفان که فرونشست ، یادت نمی آید چه بر سرت آمد و چطور زنده مانده‌ای ، حتی مطمئن نخواهی شد که طوفان واقعا به سر رسیده اما یک چیز مشخص است ، از طوفان که در آمدی دیگر همان آدمی نخواهی بود که به طوفان پا نهاده بودی .

باشه ولی اصلا نمیتونم قبول کنم آدمی که یه تایم طولانی ازت خبر نگرفته دوستت داشته باشه.

ادم فضایی تنها تو اتاقش نشسته بود و کتاب ترسناک میخوند. اونقدر از کتابی که میخوند ترسیده بود که رنگش سبز کبود شده بود ، نفس عمیقی کشید، کتاب رو گذاشت روی میز و پتو رو تا سرش بالا کشید و همینطور که داشت از ترس می‌لرزید سعی میکرد به خودش دلداری بده. همش با صدای لرزون به خودش می‌گفت :‌ نه انسانها واقعیت ندارند.

و در آخر اون کسی زودتر ترکت میکنه که به اون گفته بودی از ترک شدن میترسی .

من فقط از نبودنِ مامانم میترسم ، تو راحت باش میتونی بری.

آدم دوستاشو از دست نمیده فقط دشمنای مخفیشو پیدا میکنه،دوستای واقعی تا آخرش دوستن.

بی توجهی درخواست رفتن است، اما به روشی دردناک و بسیار قبیح.

تو آدمی رو از دست دادی که حتی الانم زنگ بزنی بگی حالم بده کمکت میکنه، ولی خب از دست دادی.

‏دلم میخواد با پتو و بالشت برای خودم قلعه درست کنم و دیگه هیچوقت به دنیای واقعی برنگردم.