آدم ممکنه به مرور زمان هر چیزی رو به فراموشی بسپاره، اما این‌که باعث شدن چه احساسی بهش دست بده رو هیچ‌وقت از یادش نمی‌ره.

نوشته بود: آن‌که گریه می‌کند غمگین‌تر است یا آن‌که سکوت کرده؟

به نظرم : ان که گریه میکند ، سکوت را آدم انتخاب میکند اما گریه ، نمیدانم چه بلایی بر سر روح می آید که گریه تنها راه می باشد....

گاهی دلتنگی شبیه دیدن عکسی قدیمی میان آلبوم خانوادگی‌ست شبیه پیدا کردن نوشته ای غبار گرفته از زیر فرش های کفِ اتاق چیزی مانند بوی کمرنگِ عطر از شیشه ی خالی ادکلن مورد علاقه ات، دیدن شاخه گلی خشک میان صفحات کتاب قطوری که مدت ها بازش نکرده ای، خواندن دوباره ی کارت پستالهای نَم کشیده و ملاقات اتفاقی با چهره ای که سالها پیش همسایه ات بوده...

معمولا فرصت می‌دم آدما تا حد امکان منو ناامید کنن تا لحظه‌ی حذف کردنشون هیچ شکی به دلم نمونه