وقتی یه آدمِ مهربونُ ناراحت میکنی،
یه نگاه مهربون و یه لبخند تحویلت میده
و قسمت بزرگی از احساسش نسبت به تو همون لحظه از بین میره(:
آرزو میکنم در ناباورانهترین حالت زندگیتون، اون اتفاق قشنگی که فکرش هم نمیکنید بیفته.
آیا آدم بعد از یه رنجِ خیلی بزرگ و سنگین، دوباره به اون ورژنِ شادش برمیگرده؟
تو حتی به اونی که بهت اعتقاد نداره هم روزی میدی! چهجوری نگران فردا باشیم وقتی اینقد رزاقی؟
همه قطع ارتباط هایی که داشتیم به شدت مایه ارامش بوده پس بله میدیم تنفرو ترجیح.
دیگه از یک سنی ب بعد ؛
تعداد آدم ها توي زندگي ، برات مهم نیست ،
بلکه واقعي بودنشون مهمه..
الان به خوبی حسش میکنم :)