میگفتن تو پناهگاهی..

فاطمه‌ی‌ عزیز من، تو همیشه برام آدمی هستی که میتونم بدون ترس درمورد گندکاریام و چیزایی که ممکنه به هیچکس نگم‌ باهات صحبت کنم و مطمئن باشم که نه قضاوتم میکنی و نه قراره کسی چیزی بفهمه. با اینکه همین یک ماه پیش اومدی مشهد و دیدمت اما به همین زودی دلم برات تنگ شده، شروع‌ دوستیمون مجازی بود و هنوزم یسری روزا که دوست دارم کنارت باشمو بغلت کنم‌ مثل امروز نمیتونم و ازت دورم اما تو واقعی‌ترین دوست‌مجازیی هستی که من داشتم. بچگی‌هامو دیدی و تحمل کردی، اخلاقای بدمو، هر وقت نیازت داشتم باهام حرف زدیو نذاشتی حس کنم که تنهام. و اما اینو بدون که حال خوبت حالمو خوب میکنه، امیدوارم همیشه حال خوبتو ببینم. خوشحالم که دوستمی، خوشحالم که دارمت. تولدت مبارک باشه تو بغلی ناز من🎀

مثل شب اول نشستم جلو تلویزیون و برات اشک ریختم :)