امشب زینبو برا زردی بردیم بیمارستان کودکان ک همونجا اگ احتیاج بود، ببریمش برا آزمایش

زنیکه ی گاوه مسئول تریاژه اونجا، برگش گف برا چی اومدین؟ گفتیم حس کردیم ی ذره زرده بچه برگش دست کشید رو تنش گف ی ذره ک ن زرده این بچه، آزمایش داده بودین قبلا؟ گفتیم آره شنبه همینجا آزمایش داد. گف چند بود؟ گفتیم 10/9 گف بستریش نکردین همون موقه؟ :/ گفتیم ن. گف الان دکتر ببینه میگه بستری اومدیم بیرون ازونجا دلم میخواس برگردم فوش جد و آباد بدم بهش 😒

10 ب بالارو تازه میگن ی ذره خطرناکه این بچه لب مرز بود اینجوری خودشو چیز کرد زنک

بعد ازونجا ب بعد بود ک حس میکردم یک لحظه از معاینه ی دکتر یا تو بغل خودم گرفتنشو نمیتونم با دیگران شریک بشم

از بغل خودم ب هیشکی نمیدادمش و 60 تا پله ی رو مخخخخ و. تا آزمایشگاه رفتم پایین بدون اینکه بذارم کسی بهم بگه نیا✨ میخواستم موقه ی آزمایش تو باشم ک آقاهه بیرونمون کرد

دست بچمو سوراخ کردن 🥲🥲🥲

بالا موقه ی معاینه همسرم هی میگفتن کارشون با شما و بچه تموم شده، شما برین بیرون من میام میگفتم نمیخواد همینجا وایسادم دیگه. هی گفتن هی گفتم ن وایمیستم

آخر سر اومدیم خونه گفتن چرا حرف گوش نمیدی؟ گفتم حس کردم دارین منو بیرون میکنین ک ی چیزی بپرسین ک من نباید بدونم و زارتی زدم زیر گریه🥲😭

حس وابستگی همیشه اولین حسی بوده ک تو همه ی شرایط زندگیم سراغم اومده ولی حس وابستگیم ب زینب با وابستگیم ب هرکس و هرچیز دیگه ای فرق داره. دقیقن عینه باباش!

همون قدری ک فک نمیکنم بدون باباش زنده بمونم، همونقدرم فکر نمی‌کنم بتونم بدون این بچه ک تازه 8 روزه تو بغلمه زندگی کنم :)

و این شاید اولین احساس مادرانه ی من باشه :)