آقای حضرت عباس، هروقت مشکلی بوده، جزو اولین کسایی که در خونشونو زدم شما بودید. تموم گره های کور زندگیم رو با حوصله و تک به تک خودتون برام بازشون کردید و هروقت ناراحت بودم، بغلم کردید. هروقت استرس داشتم، دستتون رو روی شونه‌م حس کردم و هروقت نگران کار ها بودم، خودتون همه رو جلو بردید. اصلا مگه میذارید شیعه و عاشق شما، کارش روی زمین بمونه آخه؟ شما برادر امام حسین‌اید. این چیز کمی نیست به جان خودم. برادر مظلوم ترین فرد عالم. برادر یکی از مقتدر ترین فرماندهان تاریخ و تشیع. توی جنگاوری سر بودید و در عین حال عموی زیبای رقیه. میشه این بار هم دستتون رو بگذارید روی شونه‌ی من؛ بگید تو غمت نباشه من خودم برات درستش میکنم؟ میشه یعنی؟...

- سقایِ حسینه؛ دُنیای رقیه... جانم به عموی زیبای رقیه:)

| محاله رنگ بی کسی رو حتی توی خوابم ببینه، کسی که مادرش ام البنین‌ه... | ابالفضل‌ی که پیشش‌ عالمی زار و فقیره‌ اونم خرجی‌ش رو از ام البنین داره میگیره...

من حرفی ندارم خودتون ببینید.

شما شاهد اقتدار لشکر عباس ابن علی (علیه‌السلام) هستید؛ همان لشکری که یزیدیان را در هم کوبید و پوزه‌ی امثال مرحب را به خاک و خون کشید. همان لشکری که حالا شیرمردانش‌ سینه سپر کردند در برابر یهودزادگان. بله؛ شما شاهد اقتدار خالص هستید:

خیلی قشنگه؛ خیلی

-

به هیچ حدی قانع نباشید! - کتابِ مدیریت نظامی در اندیشه آیت‌الله سیدعلی‌خامنه‌ای