‌ 🔘نما نوشت || از شروطی که باید، تا آنچه شد! ♦️نگاهی به شروط و موضع رهبری معظم انقلاب به مذاکرات تا آنچه در عمل محقق شد. 🇮🇷 هفته‌نامه «۹ دی» را به دوستانتان معرفی کنید: 🇮🇷 @noheday

‌ ‌🔰آقای وزیر ارشاد! آخرین بار کدام فیلم را دیده‌اید؟ ✍ اختصاصی "۹ دی" || سینمای ایران روزگاری زبان فرهنگ این سرزمین بود؛ رسانه‌ای که هم مردم را به سالن‌ها می‌کشاند، هم اعتبار بین‌المللی برای کشور می‌آفرید و هم جریان‌ساز اندیشه و هنر بود. اما امروز پرسش ساده‌ای وجود دارد. آقای وزیر! آخرین بار چه زمانی بدون تشریفات و گزارش‌های اداری، به یک سینما رفتید و فیلم‌های روی پرده را دیدید؟ ◼️آنچه امروز بر پرده سینماهای کشور جریان دارد، بیش از آنکه محصول یک سیاست فرهنگی باشد، نتیجه رهاشدگی، بی‌برنامگی و فقدان راهبری است. گویی سینما دیگر برای متولی فرهنگ کشور اولویت ندارد. ◽️بحران فقط در گیشه نیست؛ بحران از اتاق‌های فیلمنامه‌نویسی آغاز شده است. فیلمنامه‌هایی که زمانی ستون فقرات سینمای ایران بودند، امروز یا به آثار شتاب‌زده و کم‌عمق تبدیل شده‌اند یا در چرخه‌ای از تکرار، کلیشه و شوخی‌های مصرفی گرفتارند. شخصیت‌ها سطحی‌اند، روایت‌ها بی‌جان‌اند و بسیاری از آثار حتی از ابتدایی‌ترین اصول درام‌پردازی فاصله گرفته‌اند. ◼️سؤال اینجاست؛ وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در قبال این وضعیت چه برنامه‌ای دارد؟ آیا کسی در این وزارتخانه کیفیت فیلمنامه‌ها را رصد می‌کند؟ آیا برنامه‌ای برای تربیت نسل جدید نویسندگان وجود دارد؟ آیا شورای سیاست‌گذاری مشخصی برای ارتقای محتوای سینما تشکیل شده است؟ یا همه چیز به آمار فروش چند فیلم پرفروش خلاصه شده است؟ ◽️امروز بخش مهمی از سینمای ایران میان دو قطب گرفتار شده است؛ یا آثار صرفاً تجاری که تنها به فروش کوتاه‌مدت می‌اندیشند، یا فیلم‌هایی که ارتباط خود را با مخاطب عمومی از دست داده‌اند. جای سینمای ملی، خانواده‌محور، امیدآفرین و اندیشه‌ورز روزبه‌روز خالی‌تر می‌شود. ◼️نگران‌کننده‌تر از وضعیت تولید، سکوت وزارت ارشاد است. سکوتی که به‌تدریج به بی‌تفاوتی تعبیر می‌شود. وزارتخانه‌ای که باید موتور محرک سیاست‌گذاری فرهنگی باشد، امروز بیشتر نقش ناظر منفعل را ایفا می‌کند تا راهبر تحول. ◽️سینمای ایران بیش از هر زمان دیگری به یک نقشه راه نیاز دارد؛ نقشه‌ای که از فیلمنامه آغاز شود، نظام حمایت را اصلاح کند، استعدادهای جوان را کشف کند، سرمایه‌گذاری فرهنگی را هدفمند سازد و شأن سینمای ایران را بازگرداند. ◼️آقای وزیر ارشاد! اگر امروز برای نجات فیلمنامه، نویسنده، کارگردان خلاق و سینمای اندیشه‌ورز اقدامی نشود، فردا دیگر بحرانی برای حل کردن باقی نمی‌ماند؛ زیرا سینمایی که هویت خود را از دست بدهد، با هیچ آمار فروش و هیچ گزارش عملکردی احیا نخواهد شد. ◽️وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی باید از خواب مدیریتی خارج شود و مسئولیت مستقیم خود را در قبال آینده سینمای ایران بپذیرد. تاریخ فرهنگ، مدیرانی را به یاد می‌آورد که در بزنگاه‌ها تصمیم گرفتند؛ نه آنان که تنها نظاره‌گر افول بودند. ◼️امروز زمان پاسخگویی است؛ نه ارائه آمار، نه برگزاری نشست‌های تشریفاتی و نه صدور بیانیه‌های تکراری. جامعه فرهنگی انتظار دارد وزارت ارشاد دوباره نقش راهبر فرهنگ را ایفا کند، پیش از آنکه آخرین سرمایه‌های سینمای ایران نیز از دست بروند. 🇮🇷 هفته‌نامه «۹ دی» را به دوستانتان معرفی کنید: 🇮🇷 @noheday

‌ 🔘حجت‌الاسلام قنبریان: اگر قصاص نکنید، سیدمجتبی و رهبران‌تان همیشه باید پنهان باشند! ♦️اگر سر این قصاص‌ها کوتاه بیایید، دنیا روی آرامش نخواهد دید؛ چرا که طبق آیه قرآن (فی القصاص حیاة)، ادامه زندگی بقیه منوط به قصاص این جانیان است. 🇮🇷 هفته‌نامه «۹ دی» را به دوستانتان معرفی کنید: 🇮🇷 @noheday

‌ 🔘اعتراف رُبع پهلوی ملعون به وطن‌فروشی: حمله آمریکا و اسرائیل به ایران حاصل اقدامات من بود! ♦️رضا پهلوی در مصاحبه اخیر خود می‌گوید: یکی از دلایل عمده برخورد جهانی با ایران به ویژه حمله آمریکا و اسرائیل حاصل سفر ۲ سال پیش من به اسرائیل بود و به آنها گفتم مردم ایران دشمن شما نیستند! 🇮🇷 هفته‌نامه «۹ دی» را به دوستانتان معرفی کنید: 🇮🇷 @noheday

‌ 🔘حضور زهران ممدانی، شهردار مسلمان و شیعه نیویورک، در رژه همجنس‌گرایان! ✍ پی‌نوشت: این خبر، مصداق همان هشداری است که چندی پیش طی یادداشتی در ۹ دی (اینجا) مطرح کرده بودیم. ◼️اینکه نباید صرفِ مسلمان یا شیعه بودن یک سیاستمدار را ملاک قضاوت درباره پایبندی او به ارزش‌های اسلامی قرار داد. ◽️در عرصه سیاست، افراد را باید با مواضع، تصمیم‌ها و عملکردشان سنجید، نه با عناوین و پیشینه‌های هویتی. ◼️رفتار امروز او، بار دیگر نشان داد که هویت دینیِ اعلامی، لزوماً به معنای التزام عملی به آموزه‌ها و ارزش‌های دینی نیست. 🇮🇷 هفته‌نامه «۹ دی» را به دوستانتان معرفی کنید: 🇮🇷 @noheday

‌ 🔰تصویری دردناک از تشییع شهدای لبنانی جنایات اسرائیل در الدویر، جنوب شهر نبطیه 🇮🇷 هفته‌نامه «۹ دی» را به دوستانتان معرفی کنید: 🇮🇷 @noheday

‌ 🔘طرح آمریکا برای فرار از موشک و پهپادهای ایرانی 🇮🇷 هفته‌نامه «۹ دی» را به دوستانتان معرفی کنید: 🇮🇷 @noheday

‌ 🔘خوش‌چشم (تحلیلگر سیاسی): به علت نقض تفاهم‌نامه، مذاکرات باید لغو شود! ♦️طوری باید دشمن را بزنیم تا حساب کار دستش بیاید! 🇮🇷 هفته‌نامه «۹ دی» را به دوستانتان معرفی کنید: 🇮🇷 @noheday

‌ 🔘ویدیویی از فعالیت سنگین ترابری هوایی آمریکا طی ۷ روز اخیر در منطقه || تفاهمی که شاید به جنگ مجدد ختم شود! 🇮🇷 هفته‌نامه «۹ دی» را به دوستانتان معرفی کنید: 🇮🇷 @noheday

‌ 🔘بررسی میزان تحقق شروط رهبر انقلاب، ۱۰ روز پس از امضای تفاهم‌نامه میان روسای جمهور ایران و آمریکا 🇮🇷 هفته‌نامه «۹ دی» را به دوستانتان معرفی کنید: 🇮🇷 @noheday

‌ 🔰جنگ روایت‌ها؛ وقتی دستگاه‌های فرهنگی از میدان عقب ماندند! ✍ اختصاصی "۹ دی" || جنگ اخیر میان ایران و آمریکا، صرفاً یک تقابل نظامی یا امنیتی نبود؛ این جنگ، بیش از هر چیز، میدان نبرد روایت‌ها، افکار عمومی و سرمایه اجتماعی بود. در چنین شرایطی، انتظار می‌رفت دستگاه‌های فرهنگی کشور، با تمام ظرفیت‌های رسانه‌ای، هنری، ادبی و مردمی خود، نقش‌آفرین اصلی در حفظ انسجام ملی و تقویت روحیه عمومی باشند. اما آنچه در عمل مشاهده شد، فاصله‌ای قابل تأمل میان ظرفیت‌های موجود و عملکرد واقعی این مجموعه‌ها بود. ◼️بخش مهمی از نهادهای فرهنگی همچنان با منطق دوران عادی اداره شدند؛ گویی شرایط جنگی، تنها مسئولیت نهادهای نظامی و رسانه‌های خبری است و فرهنگ می‌تواند به برنامه‌های از پیش تعیین‌شده خود ادامه دهد. در حالی که در همه تجربه‌های موفق جهان، فرهنگ نخستین سنگر حفظ امید، هویت و مقاومت اجتماعی است. ◽️یکی از مهم‌ترین ضعف‌ها، فقدان «قرارگاه فرهنگی» برای مدیریت بحران بود. وزارتخانه‌ها، سازمان‌ها، حوزه هنری، مراکز تولید محتوا، انجمن‌های هنری و تشکل‌های مردمی هر یک به صورت جزیره‌ای عمل کردند و کمتر شاهد یک فرماندهی واحد، تقسیم کار روشن و تولید منسجم روایت بودیم. نتیجه آن شد که بسیاری از هنرمندان، نویسندگان و فعالان فرهنگی، بدون نقشه راه مشخص، یا سکوت کردند یا به اقدامات پراکنده روی آوردند. ◼️نکته دیگر، غلبه رویکرد اداری بر رویکرد میدانی بود. بسیاری از مدیران فرهنگی، بحران را با صدور بخشنامه، انتشار چند بیانیه یا برگزاری نشست‌های تشریفاتی پاسخ دادند؛ در حالی که جامعه نیازمند حضور فعال هنرمندان در میان مردم، تولید آثار هنری فوری، روایت‌های امیدبخش، برنامه‌های فرهنگی در مراکز عمومی و استفاده هوشمندانه از ظرفیت فضای مجازی بود. ◽️از سوی دیگر، نسل جوان که مخاطب اصلی جنگ شناختی است، کمتر مورد توجه قرار گرفت. زبان رسمی و کلیشه‌ای، توان رقابت با روایت‌های سریع، خلاق و چندرسانه‌ای فضای مجازی را نداشت. در شرایطی که دشمن با بهره‌گیری از تصویر، موسیقی، روایت شخصی و شبکه‌های اجتماعی افکار عمومی را هدف قرار می‌داد، بخش قابل توجهی از تولیدات فرهنگی داخلی همچنان در قالب‌های سنتی و کم‌اثر باقی ماند. ◼️این نقد البته به معنای نادیده گرفتن تلاش‌های ارزشمند برخی مجموعه‌ها و فعالان فرهنگی نیست. در این میان، گروه‌هایی از هنرمندان، شاعران، مستندسازان، فعالان مردمی و رسانه‌ای، بدون انتظار از ساختارهای رسمی، آثار قابل توجهی تولید کردند و نشان دادند که ظرفیت فرهنگی کشور بسیار فراتر از خروجی دستگاه‌های رسمی است. ◽️تجربه این جنگ، یک هشدار جدی برای سیاست گذاران فرهنگی است. کشور به «دکترین فرهنگی شرایط بحران» نیاز دارد؛ دکترینی که از پیش، وظایف هر دستگاه، شبکه هنرمندان، ظرفیت رسانه‌ها، تولیدات هنری، دیپلماسی فرهنگی، آموزش سواد رسانه‌ای و مشارکت مردمی را مشخص کرده باشد. همان‌گونه که نیروهای نظامی برای شرایط جنگی رزمایش و آمادگی دارند، دستگاه‌های فرهنگی نیز باید برای جنگ روایت‌ها، سناریو، آموزش، فرماندهی و آمادگی عملیاتی داشته باشند. ◼️امروز بیش از هر زمان دیگری روشن شده است که در قرن ۲۱، پیروزی تنها در میدان نبرد نظامی رقم نمی‌خورد؛ ملت‌ها زمانی پیروز خواهند بود که بتوانند هم‌زمان امنیت سرزمین، انسجام اجتماعی و روایت فرهنگی خود را نیز حفظ کنند. اگر دستگاه‌های فرهنگی از این تجربه درس نگیرند، در بحران‌های آینده نیز با همان ضعف‌های ساختاری و مدیریتی روبه‌رو خواهند شد. 🇮🇷 هفته‌نامه «۹ دی» را به دوستانتان معرفی کنید: 🇮🇷 @noheday

‌ 💢به گواه ساعت‌ها فیلم و صوت و پیام، مخالفت رهبر شهید انقلاب با مذاکره با آمریکا غیرقابل تفسیر است 🇮🇷 هفته‌نامه «۹ دی» را به دوستانتان معرفی کنید: 🇮🇷 @noheday