اون ژنرالی که پستشو ول میکنه و میره وسط میدون شاید جلوی سقوط موضعش رو بگیره

اون مریض سرطانی که تو دوران بستری نقاشی و سفالگری یاد میگیره و کتاب میخونه

حالا آرتیست ها و حتی کلا بشریت رو تو همچین موضعی میبینم

یه عمر مشغول چرتکه انداختن بودیم یه عمر به همه گفتیم عقلانی فکر کنید یه عمر اقتصادی فکر کردیم تا گزینه های بهتری در اختیارمون باشه

و خب حالا بیا ببین

هیچکدوم های محاسبات حسابداری حالا دیگه به بیشترین سود منتهی نمیشن هرچقدر هم آرت تون رو پولیش کنید و افکت و شیدر و ماسک روش بندازید به بهترین نسخه ش تبدیل نمیشه دیگه تموم شد

حالا دیگه با خیال راحت میتونید برید و جلوی تمام حساب کتاب هاتون یه صفر گنده بذارید چون هیچکس دیگه هرگز به گرد پای هوش مصنوعی هم نمیرسه

یه شب خواب دیدم موشک هسته ای شلیک شده بود سمت شهر ما و تو زمان باقی مونده نه میشد فرار کرد و نه کسی رو نجات داد این خواب باید کابوس باشه ولی یکی از شیرین ترین خواب های عمرم بود انگار همه قوانین و تابو ها و ملاحظات در یه لحظه لغو شده بودن همه داشتن کاری که دوست داشتن رو انجام میدادن خوشحال ترین چهره های عمرم رو تو اون خواب دیدم دنیایی که خیالش راحت بود آینده ای وجود نداره، جای خیلی قشنگی بود

فکر نمیکنم روی کره زمین آدمی کمالگرا تر و وسواس تر از من وجود داشته باشه حقیقتا وقتی ناتوانی و عجز خودم مقابل یه برنامه کامپیوتری رو میبینم، حس خوبی پیدا میکنم انگار دیگه مسئولیت کامل و بی نقص بودن از روی من برداشته شده دیگه میتونم کاری که دوست دارم رو هرجور که دوست دارم انجام بدم و این حس خوبیه

نمیدونم فیلم i am mother رو دیدید یا نه (صداوسیما هم چنددفعه پخشش کرده) راجع به یه رباته ست که نسل بشر رو برانداخته و یه سری تخمک منجمد ذخیره کرده تا براشون مادری کنه و به نسخه بی نقص بشریت که محاسباتش بهش میگن برسه

این فیلم حد نهایی این جنونیه که همه مون، حتی چدر و مادرامون، اجدادمون و نسل های پیش از اون گرفتارش بودن جنون پیشرفت و ترقی و بهتر شدن

کار من ضعیفه؟ مسلما بله بی نقصه؟ البته که نه قابل دفاعه؟ فکر نکنم