“As long as there was coffee in the world, how bad could things be?” - Cassandra Clare تا زمانی که قهوه در جهان وجود دارد، اوضاع مگر می‌شود بد باشد؟ - کاساندرا کلر

به قد و بالای کلمه "صبر" نگاه نکن. تو همون یك کلمه جمع و جورش، سه تا حرفی رو قرار داده که بعضی وقتا باید رو نوکِ پنجه‌هات وایسی و باز هم دستت نمی‌رسه بهش. اون لحظه‌س که آروم با خودت زمزمه می‌کنی: کلمه‌یِ باعظمتِ قدرتمندِ عجیبِ دور... صاد، ب، ر. صبـر. صبـــر. صبـــــر.

چشم‌هایِ آدما عزیزم. از هر چی در بری، شب یه هایلایت می‌کشه روی تصویر محوِ بجا مونده از چشم‌های آدما و تموم. اون نقطه شروع شبه. شروعِ گردابِ شب...

برای عصرِ شنبه ؛ و تمامی روزهای بعدش.

امید؛ حکم همون طنابی ر‌و داره که می‌پیچه دور مچِ ظریف و نحیفِ دستت و از قعرِ دره می‌کشتت بالا و وصلت می‌کنه به زندگی. نجات دهنده‌یِ واقعی و قدرتمند. ناجیِ لحظات و آبکشِ غم‌های رسوب کرده.

از جزئیات‌ِ جریانِ زندگی. ؛ ظهر روز جمعه، نوزدهم مرداد ماه، تابستون چهارده صفر سه.

صبر دو نوع داره. اولی از روی انتخاب، دومی از روی اجبار. و اَمان از دومی... الاَمان از دومی...

عادت دارم که در ملاقات‌ها، از عطرم به نبضِ دست آدم‌ها میزنم و تا چند ساعت بعد از دیدار، اطمینان دارم که با بالا و پایین رفتن رگِ ضربان‌دارِ دستشون، اون بو تو هوا پخش میشه و به یاد آورده میشم. برای چند ساعت. برای چند دقیقه و ثانیه. برای یك خاطره‌‌یِ آروم و کوتاه...

یه روزی آرزوهات سبز میشن؛ سبزِ سبزِ سبز...