چقدر دوسش دارم آقا! شگفت انگیزه و گوش دادني..

./ نهنگ اگه به ساحل بشینه، می‌میره. امیدوارم نهنگ‌هایِ تو مردمک چشمآم رو به ساحلِ گریه نکشونی. بزار چشمام برق بزنن. احتیاط کن که تو مجنوني و نهنگ‌ها نزدیک به ساحل...

به خودت میای می‌بینی ژانر زندگی بزرگسالی فراتر از شوخی بوده و نشستی یه گوشه داری با جدیت آهنگای چاوشی رو گوش می‌کنی. بغض‌تِپان و بزرگسال‌گونه و طفلکی. خیلی طفلکی.

ء.

سرتیترـ اپیزود سومِ اردیبهشت: در شیشه‌‌یِ عطرم رو باز گذاشتم که بوش بپیچه تو اتاقم. دیشب از یه دست‌فروش که تو خیابون انقلاب بساط کرده بود گرفتمش و لحظه‌ای که اسمشو ازش پرسیدم، گفت بهش میگن: "عطر گُلی" بوی گل‌های مختلف رو میده، شبیه وقتی که وارد گل فروشی شدی... و حالا به این فکر می‌کنم که "بـوها" شبیه صندوقچه میمونن. مثل بویِ گل. بویِ بغل مامان. بویِ آخرین بغل. بویِ تنِ تو و تنِ تو و تنِ تو...

بابا جدی پاشید بیایید بیرون دو دقیقه بغلتون کنم، من تا این عطره رو روی لباسایِ همتون منتقل نکنم ذهنم آروم نمی‌گیره! 🐋

عصر جمعه./ وقتی که زور غم‌ها از امیدِ تو بیشتر بود...

احتمالاً یك روزی رو به رویِ نوه‌م می‌شینم و وقتی که در مورد نجات دهنده ازم پرسید، اسم تورو براش هِجـی می‌کنم و میگم "ابوفاضل" یه شب‌هایی نجاتم داد که امیدی به زنده بیرون اومدن از اون شب‌ها نداشتم...

ء.

این کلیپ رو الان دیدم و یاد غروب افتادم، که کنار سجاده دراز کشیدم و با صدای بلند گریه کردم. چقدر بعضی وقتا طفلکی و رنجور میشی بنده‌یِ کوچیكِ خدایی که صاحب کلِ خلقته. چقدر قَواره‌یِ بعضی غم‌ها به تنت بزرگ می‌آد...

نمی‌دونم. شاید یه روزی یه کتاب بنویسم در مورد انواع مواجه با سوگ و غم. این که برای تسکین؛ بری قدم بزنی، موزیک گوش بدی، با تراپیست صحبت کنی، عزیزانت رو بغل کنی، داد بزنی و وسیله بشکونی، سکوت کنی و تو اتاق بشینی و... اما. اما آخرین چیز، اینه که کنار سجاده دراز بکشی و گریه‌تو ببری پیش صاحبش. اینو آخرین صفحه می‌نویسم که بمونه. بمونه و بعدش دیگه کلمه‌ای نیاد...