ساقیِ عطاشی .

لمسِ معنایِ حقیقیِ عشق به حسین از بچگی .

غرغر بخاطر سوله‌هایِ پر سر و صدا ؛ و غذاهایی که برات نا آشنا هستن .

تلخیِ چایِ عراقی .

از لحاظ گم شدن‌هایِ پر اضطراب .

اینجا گم شده بودم و از گشتن به دنبال "فلانی" و "فلان" کاروان خسته شده بودم . نشستم رو جدول خیابون و گریه کردم . به معنای واقعی گریه کردم . تو اون وضع کمبود نت و قطعی خط‌ها ، بالاخره تونستم با یکی ارتباط بگیرم و پرسید کجایی؟ و من نه اسم خیابون بلد بودم ، نه میدون ، و نه هیچی ، و عکس سمت راستی رو با چشمای خیس فرستادم و گفتم اینجا ، دقیقا کفِ یکی از خیابونا :)))))))))) .